Son bahar ayının ilk günü. Baharla alakasız tam bir sonbahar günü. Beş gün sonra. Kredi kartı borcumun ödemesi gelecek. Normalde ödemelerimi erkenden yapar son günlere bırakmazdım. Ama bu ay bir farklı harcadım. Aynı şeyleri aldım. Aynı şeyleri yedim. Her hafta olduğu gibi gene iki, üç kez kahveciye gittim. Benzer tatlının küçüğünü istedim. Aynı zevkle yedim. Ama dediğim gibi bi farklı harcadım. Aldıklarım aynıydı. Ödediklerim bi farklıydı. Bu sefer aldıklarımla borcum denk olmadı.

Bu paragöz bankalar aldıklarınızla ilgilenmiyor. Ödediğiniz şeylerle ilgileniyor. Ay sonunda da ilgilerini arz etmeniz bekleniyor. Bu sefer ki nacizane ilgilerine karşın. Zamanında teşekkür edemesem de. Ay sonunda ilgilerini karşılıksız bırakmayacak. Borcumu ilgilerine arz edecektim.

Son bir kaç gün borcumun gerektirdiği miktarı edinmeye uğraştım. Edindim de. Biriktirmişiz önceden. Evde kenara köşeye bir yere atmışım. Unutmuşum. Allahtan bankaya yatırmamışım. Yoksa hiç şüphesiz o ufacık birikimime de göz dikerlerdi. Şerefsiz bunlar. Bide şimdi ben nazik bir adamım. Hem de çok. Öyle isteklere, ricalara hiç karşı gelemem.

Hiç redetemem. Karşımdaki kırılır diye ödüm kopar. Ne derlerse mırın kırın eder. Israr yolunda bir kaç diretmeye hemen ikna olurum. Bankaya da o üç kuruşu yatırmış olsaydım. Borç için aradıklarında. Bir telefonla hepsini alın. Bir daha ki sefere ödersiniz diyip kapardım. Çok yaşa kendim. İyi ki biriktirmişim iki üç kuruş. Saklamışım kitaplığımın arasına. Yatırmamışım bankaya.

Bu sabah hesapladım. Ay sonu kredi borcum binsekizyüztürklirası'ymış. Hazırda zaten 1000 liram vardı. Kitaplıkta da çok şükür 900'ünü buldum. Tam tamına yetiyordu. Hatta üstüne 100 liram daha kalıyordu. Tüm paraları elime aldım. Saymaya başladım.

200, 400, 600...Parayı saymak önemlidir. Her zaman bir şey alırken veya satarken. Paranızı saymalısınız. Paranın miktarından emin olmalısınız. Bu sadece sizin fazladan para vereceğinizden değil. Karşındakine azını verebileceğinizden de kaynaklanır. O yüzden siz siz olun her zaman sayın. Sakın kontrol etmeyi ihmal etmeyin. Sonra kimseye hak geçmesin.

900, 1000, 1100...Ben çoğu zaman sayamam o ayrı konu. Sadece evde sayarım. Her türlü sayarım. Hatta bazen bir kaç sefer. Dediğim gibi miktarın doğruluğu önemlidir. Bu saygıdır. Bu güvendir. Paranın miktarı olmasa paranın ne önemi olurdu. Di mi?

1400, 1450, 1500...Benim sayamama mevzum daha çok birinin karşısında. Birinin önünde sayarken rahatsız olabiliyorum. Sanki ona güvenmediğim için baktığımı düşünüyorum. Genelde ben öyle düşününce de karşımdaki de öyle sanıyor. Tabii ben de öyle sansın istemiyorum. Alırken de. Verirken de. Hiç farketmiyor. Hep aynı durumu yaşıyorum.

1700, 1750...Mesela geçen gün tüm büroya maaşlar dağıtıldı. Herkes zarfları açtı. Takır takır paraları saymaya başladı. Çok utandım. Koskoca büro sizi mi dolandıracak arkadaşlar. Ben öylece ortalıkta saymam. Eve gidene kadar sabırla bekledim. Akşam evde saydım. Ayrıca kurul üyelerinden Hikmet Bey de ofisin yakınlarındaydı. Eminim, görseydi o da utanırdı. Umuyorum ki bu görüntüyü o da görmemiştir.

1850, 1900...1950, bakın. İşte bu yüzden dedim. Fazladan 50 lira daha çıktı. Belki saymasam. Haberim bile olmayacaktı. Boşu boşuna bankaya 50 lira daha yatıracaktım. Para da hazırsa artık çıkabilirim. Hava esintili olduğu için üstüme ince bir polar aldım. Çıktım. Banka bir üst sokağımda. Sağdan dönünce tam karşımda. Şimdilik ATM boş gözküyor. Ben ilerledikçe banka bana yakınlaşıyor. Gittikçe ATM'yi de daha yakından görüyordum.

Bankanın önüne kadar geldiğimde. ATM'yi bir kadın kullanıyordu. İşlem yapıyordu. Ekranını görmeyecek şekilde kenara geçtim. Beklemeye başladım. Oldukça genç duruyordu. Soğuk bir tipi vardı. Aslında orta yaşlıydı. Ama soğuk görüntüsü. Ve beyaz ten rengi. Ona enteresan bir gençlik katıyordu. Ekranın yan tarafına bakarken yüzünü daha da ayrıntılı gördüm. Yüzü biraz kırışıktı. Haklıydım. Kesinlikle orta yaşlıydı. Gözleri de renkliymiş. Onu fark ettim. Yabancı uyruklu olabilirdi.