Alex, of Alexander Fielden (zijn 'stage name') maakte handgemaakte leren schoenen voor de high fashion. Zijn werk stond in de bolwerken van de mode-industrie, zijn ontwerpen waren wereldberoemd. Maar terwijl de buitenwereld naar zijn collecties keek, keek hij zelf naar een koelkast die drie opgroeiende zonen niet vanzelf vulden. Sterker nog, die helpen enorm met het leegmaken daarvan.

Vandaag is hij gewoon Alex. Geen achternaam, geen pretentie.

In deze podcast praat ik met Alex over de grillige tijdlijn van een makersbestaan. We bespreken de fases die voor zovelen van ons herkenbaar zijn: de tomeloze ambitie van een dertiger, de existentiële levensvragen van een veertiger en de meer beschouwelijke, rustige blik die komt kijken bij de vijftig.

Alex vertelt openhartig over zijn studio. Een plek waar hij 'gave dingen' maakte, maar die soms ook diende als schuilplaats om trauma’s niet aan te hoeven kijken. Het is de paradox van de kunstenaar: creëren vanuit passie, maar ook vanuit de noodzaak om te verdwijnen in het werk.

We hebben het over de bevrijding die ontstond toen de studio werd ingepakt. Over de rust van het werken als hovenier en zijn huidige rol als huismeester bij de Groene Afslag in Bussum. Het is het verhaal van de overgang van 'moeten presteren' naar 'mogen zijn'. Van een beroemde ontwerper naar een man die vanuit een andere plek in zichzelf weer zin krijgt om te maken.

Ik vond het een prachtig, eerlijk gesprek over de discrepantie tussen aanzien en werkelijkheid en over de moed die nodig is om je koers radicaal te verleggen.

Een aflevering voor iedereen die zich afvraagt of de weg die ze nu bewandelen nog wel de hunne is. En voor iedereen die nieuwsgierig is naar makers en maken.