Tym razem przyglądam się Amatorskiemu gangowi (Bande à part), który większość kinofilów – nawet jeśli filmu nie widziała – kojarzy ze słynnej sceny tańca Madison w paryskiej kawiarni lub biegu przez korytarze Luwru, później skopiowanym w Marzycielach Bertolucciego. Szczerze mówiąc, staram się odejść od tych dwóch ikonicznych momentów i skupić się na innych elementach i motywach filmu, aczkolwiek i o nich wspominam.

Poniżej umieszczam podział na segmenty tematyczne oraz wskazówki, gdzie szukać konkretnych wypowiedzi. Czasami dygresje sprowadzają mnie na boczne tory, więc znajdziecie w tym odcinku nawiązania zarówno do kina argentyńskiego lat 60., filmów Jean-Marie Strauba, eksperymentalnych dokumentów Raúla Ruiza, ale także do firmy produkcyjnej Quentina Tarantino i najnowszego dzieła Wesa Andersona (Kurier Francuski z Liberty, Kansas Evening Sun).

00:00 – Wstęp

03:36 – Najlepsze filmy 1964 roku

08:39 – Odwrót od amerykańskich wzorców, czyli Godard na rozdrożach

13:30 – Anouchka, czyli Godard-producent i kontrakt z Columbią

20:40 – Antypocztówkowy Paryż jak Francja z filmów Carné i muzyka Legranda

24:12 – Fabuła Amatorskiego gangu

26:10 – Choreografia i finałowa strzelanina

30:00 – Cudowne zmartwychwstanie, czyli ożywiona architektura

33:50 – Metro, symfonia miejskiej samotności i efekt Kuleszowa

38:08 – Madison dance, „paradoksalnie synchroniczny solipsyzm”

42:15 – Klucz autobiograficzny… znowu

47:18 – Recepcja w Europie i Stanach, Arthur Penn, Quentin Tarantino