..Bir ihtimal Slav. Bir dostumun Rus eşine benzettim. Tipi değil ama biçimi çok andırıyordu.

Bir süre sonra onu rahatsız edebileceğimi fark ettim. Ona bakıyordum. Onu inceliyordum. O ekrana bakıyor. Ekranı inceliyordu. Ben ona bakarken aslında ekrana bakıyor da olabilirdim. Bakmıyordum. Ama o bunu bilemezdi. Her yer kapkaçcı, hırsız doluydu. Bu devirde güven olmazdı.

Şu durum oldukça korkutucu da bir iş. Arkanız dönük. Tek başınıza. Bir ekranda herkesin istediği. Emek verdiği bir şeyle işlem yapıyor. Hatta bazen elinize alıyorsunuz. Sayıyorsunuz. Birinin sizin elinizdekini kıskanıp. Kendisinde de olmasını istemeyeceği ne malum. Neden bende onlardan biri olmayayım ki? Bunu o nereden bilebilir ki? Bu yüzden hemencecik kafamı çevirdim. Etrafa bakındım. Tam etrafı süzerken yakından bir ses duydum. Hışırtılı plastik bir torba sesi. Ellerinde poşetlerle bir kadın daha gelmişti. Bu sefer yüzünü görmeye gerek yoktu. Ayaklarıyla yere söylenişinden. Belliydi çıkışından. Bu kadın kesinlikle yaşlıydı. Başını hafifçe önüne eğmiş. Sürünmek istercesine. Yavaş yavaş merdivenleri çıkıyordu. Merdivenleri büyük bir isteksizlikle bitirince. Kafasını kaldırdı. Bana baktı. Evet, yaşlıydı. Emindim zaten. Sanırsam selam vermek istedi. Ama vazgeçti. Tenezzül etmedi. Ben ettim. Başımla selam verdim. O gene de istemedi.

Benim gibi o da kadını beklemeye başladı. İkimizde etrafa bakınıyor. Kadının işini bitirmesini bekliyorduk. Bir kaç kez etrafa bakarken göz göze geldik. Ama ikimizde herhangi bir selama teşebbüs etmedik. Benden gözlerini kaçırırken. Yanına gelen bir çocukla karşılaştı. O çocuk bir çingeneydi. Annesi arkasında bekliyor. Çocuk dileniyordu. Para istiyordu. Benle gerçekleştirdiği başarıyı. Çingene çocukta da başarabildi. Küçücük çocuk yanında durmasına rağmen. Gözlerini hatta kulaklarını bile kaçırabildi. Çocuk ne para ne de tepki alamayınca umudu kesti. Yaşlı kadından para istemekten vazgeçti. En yakın. En zayıf hedef olan. ATM’deki kadını gözüne kestirdi. İlerledi. Yanına gitti. Çocuk neredeyse kadının bacağı kadardı. Kadının onu görmesine imkan yoktu. Zıplasa kadın anca öyle görürdü. Çocuk zıplamadı. Onu fark etmesini falan beklemedi. Bacağına direkt dokundu. Kadın korkmuş olmalı ki. Ufak bir sıçradı. Daha o konuşmadan ne istediğini anladı. Kafasını ekrana çevirdi. Aceleyle işine devam etti. Çocuk konuştu. Para istiyordu. Kadın zaten biliyordu. Umursamadı. Çocuk ısrarcıydı. Bu seferde kadının diğer tarafına geçti. Paltosunu çekiştirdi. Onu izledi. Uzunca onu dikizledi. Kadının eli ayağına dolaştı. Zaten panik içindeydi. Bir de çocuk onu izleyince daha bir telaşlandı. Arkada bizleri bekletiyor. Çocuktan kurtulamıyordu. Arkasını döndü. Yaşlı kadına gördü. İşinin hemen biteceğini söyledi. Kusura bakmamasını istedi. Yaşlı kadın niye baksın? Yüzüne dahi bakmıyordu. Kusura mı bakacaktı? Baksa zaten bin bir türlü kusur bulurdu. İyi ki bakmıyordu. Yaşlı kadın bakmıyordu da. Ben niye bakıyordum? Benim niye bakmamam istenmiyordu. Yaşlı kadını benim önümde sandı herhalde. Ama öyle sansa da. Ben de onun arkasında olmuş olurdum. Bu durumda. O kadın, yaşlı kadını ne kadar bekletiyorsa beni de bir o kadar bekletmiş olurdu. Hepsini geçtim. Ben yaşlı kadının önünde duruyordum. En önde ben vardım. Görmüyor musun? Farketmemiş olamaz beni. Yoksa sen de mi görmezden geliyorsun. Aynı yaşlı kadın gibi. Belki de görünmezim. Yok artık. O kadar da değil. Basbaya görünüyorum. Görünmezlik de neymiş. Yaşlı kadın gayette gördü beni. Sadece görmezden gelmek istedi. O görmek istemedi diye. Ya da diğeri görmek istemedi diye. Görünmez olmuyorum ben. Bak şimdi çingen çocuk da gördü beni. Bu seferde şansını bende denedi. O daha bir şey demeden. Kafamı salladım. Yok, dedim. Aslında keşke bir dinleseydim. Belki başka bir şey isteyecekti. Belki de açtı. Yemek isteyecekti. Gene de vermezdim ki. Zaten bu ay fazlasıyla sıkışmıştım. Cebimde kalan son 150 lirayı da ona veremezdim. Belki de ısmarlamamı isteyecekti. Ama onun için de para gerekirdi.