Ölümün rəngini tanıdım bu gecə. Tam çatacaqkən qaçdı ovuclarımdan. Tuta bilmədim. Baxdım ardınca. Gecə ki qaaranlığa bürünmüşdü, mən ki göz qapaqlarına çökən ağırlığı yorğunluq yox, kədər sandım. Ürək sancısını əza ağrısı yox, dərd sandım. Deməli hələ də heçnə düzəlməyəcək. Nəyinsə düzəlməsini istəyən varmı ki? Biz nə istəyirik? Niyə istəyirik? İstəklərlə yaşayırıq? – Yox. Deyəsən öz…