In dit mooie gesprek deelt Jorrien Kapaan over haar persoonlijke reis vanaf het moment van haar diagnose. Openhartig reflecteert Jorrien op hoe haar perspectief veranderde na geconfronteerd te worden met een levensbedreigende ziekte en hoe ze zoekt naar een manier om nog steeds van betekenis te zijn. Jorrien stuurde mij een berichtje nadat ze een aantal afleveringen van de podcast had geluisterd. Ze deelde kort en krachtig wat ze te delen had en sloot af met de zin;

“Misschien is het mooi om hier iets over te vertellen en wat ik geleerd heb het afgelopen jaar.”

Wat volgde was zo’n mooi gesprek. Open. Puur.

De woorden die Jorrien zo mooi omschrijven. Het was een gesprek over het leven. Over de dood. Relativeren. Een gesprek over hoop. Een gesprek met een lach en zelfspot! Kwetsbaar en toch krachtig.

Want wat doe je als je hoort dat je ongeneeslijk ziek bent? Als je wereld op zijn kop staat? Als alles ineens anders is?

Als je van wat vage hoestklachten naar een ziekenhuisopname van 3 weken gaat. Zomaar. Ineens.

Als je jouw logopediepraktijk verkoopt waar je je ziel en zaligheid in hebt gestopt en vanaf het moment van de opname nooit meer hebt kunnen werken? Alles in 1 klap

Bij de pakken neerzitten?

Dat komt niet voor in het woordenboek van Jorrien.

En nu? Nu deelt Jorrien haar verhaal, haar lessen,

Veel luisterplezier,

Chantal