Yemekle ilişkiden söz ederken duygusal yeme ve duygulardan söz etmemek olmuyor çünkü hepsi birbiri ile ilişkili. Peki, gerçek açlık (fiziksel açlık) ile duygusal açlığı nasıl ayıracağız? Hepimizin diline pelesenk olan “duygusal yeme” nedir, nasıl tanımlarız? Neden duygusal yeriz? Duygusal yiyen herkesin yemekle ilişkisi anormal midir yoksa kendisinde bir sorun mu var? Yemekle ilişkinin normal olması ne demek, tek bir yeme davranışı mümkün mü? Ya da herkes duygusal yer mi yoksa sadece sorunu olanlar mı duygusal yer? Peki, ne yapabiliriz? Mindfulness bir çözüm olabilir mi? Tüm bunlara cevap aradığımız, tartıştığımız üçüncü bölümümüzle sizlerleyiz. Yardımı olması adına önerdiğimiz kaynaklar ve sorularınız için: