Μια ερώτηση που σε παγώνει. Όχι γιατί δεν ξέρεις την απάντηση. Αλλά γιατί ξέρεις ότι η απάντηση πρέπει να είναι αληθινή.

Κάποιο βράδυ, ο γιος μου με ρώτησε ακριβώς αυτό. Δεν ήταν φιλοσοφική συζήτηση. Ήταν κραυγή. Ήταν η στιγμή που ένας έφηβος ζητάει να πατήσει κάπου σταθερά.

Τι του απάντησα; Τι θα απαντούσες εσύ;

Σε αυτό το επεισόδιο μιλάω ως πατέρας, όχι ως ειδικός. Μοιράζομαι τι έμαθα από τα δικά μου λάθη, από τη σιωπή του Αγίου Όρους, και από ένα παιδί που με έκανε καλύτερο άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή τόλμησε να ρωτήσει.

Αν είσαι γονιός εφήβου, αυτό το επεισόδιο δεν θα σου δώσει συνταγές. Θα σου δώσει κουράγιο.