Na een tijdje neemt Nona niet meer per ongeluk een bord te veel uit de kast en huilt ze niet meer bij elke herinnering aan haar papa. Het nieuwe normaal krijgt stilaan vorm. Het verlies is en zal er altijd zijn, maar Nona en haar lotgenoten zoeken een manier om het een plekje te geven. Elk van hen leert uiteindelijk toch weer genieten van de kleine dingen in het leven.