Sinimulan ni Paul yung chapter 9 ng Romans ng may bigat sa damdamin niya, sa mga kapwa niya Israelites. Ito kasing mga Israelite believer na to sa church ng Rome during that period of time e, di nila iniisip na si Jesus yung Messiah. Dahil don, napareflect si Paul sa nakaraan ng Israel sa Old Testament story. Sabi niya, hindi porke Israelite ka e, matik ka nang kasama dun sa faithful member ng covenant family. Sabi ni Paul, si LORD pumipili lang Siya ng isang pamilya sa lahi ni Abraham para bitbitin yung pangako Niya, ni LORD. Ang point ni Paul, yung faithful followers lang ni Jesus yung patuloy na makakabitbit ng pangako ni LORD.

Sabi ni Paul, sa hinaba-haba ng panahon, yung mga tao sa loob tsaka labas ng pamilya ni Abraham e, nireject lang talaga yung will ni LORD. Minention niya yung Golden Calf incident; yung gintong guya, tapos yung rebellion ni Pharoah. Tapos inexplain ni Paul kung pano pa rin naaccomplish ni LORD yung mga purposes Niya kahit nireject ng nireject ng mga tao yung will ni LORD.

Isa lang to sa mga nabanggit ni Paul sa Romans para ma-unify itong nadivide na church na to sa Rome. Israelite believer kasi to e, versus Gentile believers.

Sa explanation dito ni Paul, nakafocus siya sa sovereignty ni LORD sa pag-quote niya ng mga Old Testament passages na mag-eemphasize ng authority ni Yahweh sa lahat ng creation Niya.

Dito ko gustong magboil down: napaka-importante na matanggap natin yung tension between the sovereignty of GOD and the responsibility of man. Hindi na natin maaarok yan. Hindi kasya ng buo yung dalawang thought na yon. Ang ending lagi natin e, naiipit tayo sa tension nung dalawang biblical thought. Hindi rin naman maganda na ipagsawalang bahala nalang natin na hindi na tayo magkaroon ng meaningful understanding sa bagay na yan sa abot lang din naman ng makakaya natin. Ang usapin e, yung humakbang ka para unawain tong concept na to, o kaya binigyan mo yung sarili mo ng chance na mapagbulay-bulayan tong bagay na to. Halos lahat ata ng passage sa Romans pag nabibigyan ako ng chance na makapagpreach from the book of Romans, lalabas at lalabas lagi tong thought na to na sinasabi ko sa inyo e. Ako personally, tingin ko hindi ko pwedeng iwasan kasi sa mismong letter na to or book na to e, ito yung fullest explanation ni Paul ng Good News tungkol sa life, death, and resurrection ni Jesus. Mahirap magfocus lang sa iisang passage, actually sa lahat naman ng book e, pero dito mabigat bigat dito. Di ka pwedeng magfocus lang talaga sa isang passage tapos ang interpretation mo e, naka-overemphasis ka. Masyadong delikado na hindi magdulot ng balance approach or conciliatory approach sa usapin ng soberanya ni LORD at reponsibilidad ng tao.

Isa lamang to sa mga tension sa Bible na kailangan nalang nating tanggapin. Si LORD ang nagmanufacture nitong book na to at ang very fact na to e, nakakapaglead dapat satin to humility. That you're allowing your self to be submitted to the nature of the book, of the Bible, and see how GOD subverts even the most evil of us into an occasion to save us. It does not depend on the one who wills or on the one who runs, but on God who shows mercy.