Mükemmel olma çabasına girmeden, pürüzlerimizle barışarak, kabuğumuza sığınmadan yaşamak mümkün mü? Korkuların hükmettiği değil, hata yapmayı insan olmanın parçası olarak görmek, heyecanlanmak, sevinmek, üzülmek, hayal kırıklığı yaşamak, içten geleni olduğu gibi yaşamak mümkün mü?