شجریان ۲۶ساله، پامی‌شه و دنبال آرزوهاش میاد تهران. اما تهران و رادیو شوخی‌بردار نبود و دیگه مشهد و مناجات‌خوانی و قرآن‌خوندن نبود که به خواست پدر و برای ثواب یا تشویق انجامش بده. آواز دیگه قرار بود کارش باشه. بشه شغلش. و اصلا همه‌ی زندگی و حتی هویتش. از اینجا به بعد شجریان طوری درگیر آواز می‌شه که حتی شب‌ها توی خواب، خواب آوازخوندن می‌بینه. پس باید تلاش می‌کرد که بهتر بشه توی کارش. و برای این کار باید می‌رفت آواز یاد می‌گرفت. از کی؟‌ از هرکی که می‌رسید. توی این اپیزود قراره کمی از استادای آواز شجریان صحبت کنیم. و بگیم چرا این تصورِ آن استادِ بی‌استاد درباره‌ی شجریان خیلی تصور غلطیه.

اسپانسر این اپیزود:

دکتر احسان مشتاقی

حمایت مالی از پادکست:

https://hamibash.com/gooshepod