Benim hayatımda hiç bir zaman biri olmadı.

Böyle diyince de pek olmadı. İfade etmek istediğim bu şekli değildi.

Anlarsınız, anlarız, daha çok sevgilimsi gibi. Sevgisini kendisinde göreceğin biri. Hatta öyle görmek isteyeceksin ki, önce sıfatını koyacaksın, sevgili. Sonra da birinci şahıs ekini, sevgilim. Avutacaksın kendini. Seveceksin de. Sakın yanlış anlama he. Avutmanın sebebi sevmemen değil. Bilirsin arada ben de severim seni. Ama sen sever misin kendini?

Anlamadıysanız da şöyle diyim. Biri değil bahsettiğim. Bildiğin sevgili. Biri olsa insan nasıl yaşasın bunca zaman. Ya delirir, ya sıkılır, ya da uzaklaşır. En başında evinden sonra kendinden. Ev hep önce gelir insanın kendisinden. Çıkmak kolaydır. Öyle kolaydır ki arkana bile bakmazsın. Çıktığında içini bir sevinç bile kaplar. Belirtisi tebessümdür. Anca o zaman farkedersin. Taa ki her gün geçtiğin ışığa gelene kadar. Orada, o kırmızı ışıkta, o bir dakika, hiç uzun olmamıştır o kadar. Bide yanında senin gibi bekleyen kimse yoksa. Bil ki sıçmışsın o zaman. İnsana biri bakmayınca uzaktan veya yakından. İnsan çok özgür sandığımızdan. Her şeyi yapabilir o ışıklarda. Yola atlayabilir bir anda. Gene bakmaz arkasına. Evine bakmadığı gibi. Ama varsa karşı ışıkta insanlar. Atlayamaz öyle kolay yolun ortasına. İnsanların yüzü ayna olur ona. Yer mi insanın götü oraya atlamaya? Nah yer. Yememesi utanacağından değil. Kendisini unutacağından. Aslınsa ikiside benzerdir başta. Ama utanç sürer uzunca. Utanç arada tıklatır insanın kafasını. Sorgulamayı tercih etmez. Sebebi, niyeti ufak bir rahatsızlıktır. Apartmanın tembel kapıcısıdır. Unutmak ise. O uçsuz bucaksızdır. Korkutucudur. Sorgusu kendisinden de yorucudur. Aidat isteyen yönetici gibidir. Tekrar onu bulmak korkutur insanı. Ya hatırlarsa? Neyi unutmuştu, bir şeyi, o şeyi? En kötüsü kendini. Unutmadan söyleyim. Uzak kalma ışıkta bekleyenlerden. Irak kalma yansımalardan. Aramak aklına bile gelmez sonra. Bulamazsın kendini. Senden, o denli yabancı kendin. Yaşatmaz seni bin şeritli yollarda. Acımaz sana. Atlatır yola. Bakmaz arkasında kalanlara. Bencildir insan, özellikle diğer insanlara. Aynı zamanda da sana. Bazen de bana. Biri, kimi, bibisi önemi yok kimin seni siktiği. Kısaca bencilsin ve aynı benim gibisin.