Aflevering 55 heeft alles: naderende witte rook rond de formatie, politieke rekensommen die alle kanten op schieten en een discussie over vluchtelingenopvang die — ondanks een gebrek aan draagvlak — maar niet wil verdwijnen.

De komst van Maarten van de Greft lijkt de boel in rustiger vaarwater te brengen, al liggen er genoeg dossiers op tafel: bezuinigingen, afval en energietransitie. En ergens tussendoor ontstaat een nieuwe politieke stroming: PSV — Progressief Stichtse Vecht.

Ondertussen wordt er nog even afgerekend met verkiezingsrituelen, telfoutjes, het mysterieuze fenomeen van kandidaten zonder stemmen en de oprichting van een nieuwe partij.

Maar het hart van de aflevering zit aan het eind: het afscheid van Arno. Een ambtenaar die wél begreep hoe je samenwerkt, ook als het schuurt. Het “Arno-moment” is geboren — als standaard voor hoe het zou moeten.

Van politieke spierballentaal tot oprechte waardering: dit is Stichtse Vecht op z’n best.