W tym odcinku opowiadam o tym, że mózg prawdopodobnie nie tylko rejestruje rzeczywistość, ale przez cały czas ją przewiduje.

Punktem wyjścia jest proste doświadczenie z codzienności: subtelny sygnał z ciała, który bardzo szybko zamienia się w gotową interpretację. Z tej obserwacji przechodzę do szerszego pytania: na ile reaguję na to, co naprawdę się dzieje, a na ile na to, czego mój mózg już wcześniej się spodziewa?

To kolejny odcinek z mojego osobistego dziennika myślenia — o przewidywaniu, interpretacji i o tym, jak powstaje nasze codzienne doświadczanie świata.