Bir parktayım. Uzunca süredir buradayım. Dön dolan. Döl dolmuş. Çıkmazı bulmuşum. Evin yolunu unutmuşum. Dolmuş çağırdım. Müsait bir yere boşaldım.

Hayata olan tohumum. Gebe eder park anayı. İki çocuk bulur babayı. Birinin adı Duygu. Birinin adı Fikret.

Başka bir parktayım. Yıllardır hiç gelmemişim. Bir süredir gezinmekteyim. Girişten uzaklaşmış. Çıkışı kaybetmişim. Saatlerce mahsur. Etrafa dalmışım. Sorumsuz adam. Çocuklarımın babam dediği. Adam. Girdiği saate bi bakaydı keşke. Beklemezlerdi saatlerce. Babasını evde. Gecenin bir vaktinde.

Merak etmeyin çocuklar. Ben evin çevresindeyim. Bir telefonla sizin yanınızdayım. Hep sizin yardımınızdayım. Yürüyüş yapmaktayım.

Bir bankta kafa dinlerim. Sizinle eve gelince ilgilenirim. Çok isterseniz. Siz de gelebilirsiniz. Babayız diye. Her bokunuzu ben mi yapacağım? Tek başınıza yaşamayı öğrenin. Bana siz öğrettiniz. Biraz da siz öğrenin. Sorumluluğunuzu bilin. Bir gün ben olmasam. Devam edebilecek misiniz? Yaşayabilecek misiniz?

Özgürlük yolu. Gecenin körü. Çocuklar parkın yolunu tuttu. Biraz tekin. Dikkatli olun. Burası tinerciler dolu. Ama ne yapsın çocuklar. Babası orada. İsterler. Babasına bir kaç şeyi sormaya. Ondan bekledikleri ilgiyi. Merak ettikleri şeyleri.

İsimsiz piçler. Babasına el eder. Selamı bile onlar verdi. Bu adam. Tam götün teki. Bankta tünemiş. Sigarasını söndürmüş. Tahterevalliyi incelemiş. Bir aşağı. Bir yukarı. Dengeyi aramış. Anlamaya çalışırmış. İki çocuğu. İki köşede. Dengede kalsa. Yanı başında. Onunla oynasa. İlgisiz baba. Çok bekler daha. Babayı alır anca.