We zijn vaak zo druk met presteren, met moeten, met streven naar perfectie. De lat van verwachtingen ligt hoog, maar is dat realistisch om te vragen? Soms speelt er iets op de achtergrond. Hebben we daar oog voor? Of kijken we alleen maar gedrag en vergeten verder te kijken dan ons neus lang is. Vergeten we om achter het gedrag te kijken? Vergeten we onszelf te verdiepen in een ander?