Volgens Jan de Vries is dakloosheid geen natuurverschijnsel, maar het resultaat van politieke keuzes. Het kan worden opgelost, mits er lef is om structurele maatregelen te nemen. Toch blijft het beleid vasthouden aan misvattingen: dakloosheid wordt in Nederland vaak gezien als een kwestie van persoonlijke schuld – iemand zou verkeerde keuzes hebben gemaakt of kampen met zware zorgproblemen. Dat beeld is diep verankerd in beleid, zoals de ‘woonladder’, waarbij je eerst opvang moet doorlopen en bewijzen dat je een woning verdient.
 
In Dordrecht start in 2026 een experiment dat dakloze mensen direct aan een woning helpt, geïnspireerd door het bewezen succesvolle Housing First-model. Ondertussen worden moeders met kinderen soms geïntimideerd bij loketten en dreigt uithuisplaatsing als straf voor dakloosheid – een praktijk die in strijd is met kinderrechten.
 
Sinan Çankaya spreekt met ervaringsdeskundige Corine de Graaf, Jan de Vries (Straat Consulaat) en Mirjam van den Hoek over verborgen dakloosheid, stigma’s en de vraag: wat is er nodig om het doel van nul daklozen in 2030 wél te halen?