Malatyalı psikolog Elif Çelik, 6 Şubat’ta hem afetten etkilenen hem de müdahale etmek zorunda kalan bir insani yardım çalışanı olarak yaşadıklarını anlatıyor. Çok az uzmanın bulunduğu Malatya’da tek başına sahaya koştuğunu, bir yandan danışanlarının durumunu takip etmeye çalışırken diğer yandan kendi yakınlarının enkazı başında cevap beklediğini söylüyor. Teorik bilgilerin afet anında ne kadar yetersiz kalabildiğini, bu durumun kişiyi çaresizlik ve yalnızlıkla baş başa bıraktığını paylaşıyor. Malatya’nın görünmezliğine, çarşının ve sosyalleşme alanlarının yok olmasının insanların iyilik halini nasıl derinden etkilediğine dikkat çekiyor. Elif, “Burada da deprem oldu” diyebilmenin hâlâ bir mücadele olduğunu hatırlatıyor