Ruveyda, çocuk gelişim uzmanı. Afet çalışanı olmaya İzmir depremiyle başlıyor; Türkiye’de pek çok afette görev alıyor. 6 Şubat ise yaşadıklarının en büyüğü. İlk Malatya’ya gidiyor; eski görev yeri olduğu için duygusal bir bağı var. Şehrin yıkımını görmek onu derinden sarsıyor. 04.17’de Elazığ’dayken sabah Malatya’ya geçiyor ve öğlen olan depremi orada yaşıyor. İnsanların çaresizliği, yıkılan binalar, kaçışlar, toz bulutu, yağmur ve o anki kıpırdayamaz hâlleri hafızasında kalıyor. Yapabilecekleri olduğunu ama yapabilecek bir ortam olmadığını söylüyor.

Sonrasında Adıyaman’a geçiyor. Kaldıkları yerler bile hasarlı binalar. Tüm bu ağır tablonun içinde onu ayakta tutan küçük bir an var. Psikososyal destek dışında ayni yardım götürdükleri bir köyde, yaşlı bir teyzenin gönderdiği 5 kilo sütle akşam ateş başında birlikte süt kaynatıyorlar. Teyzenin “siz çok yoruluyorsunuz, bu size şifa olsun” demesi, Ruveyda’yı en çok etkileyen anlardan biri oluyor. Biz kendimizi hatırlayamazken, bir başkasının bizi hatırlamasının ne kadar iyileştirici olduğunu anlatıyor.

Daha önce çalıştığı afetlerde yıkım daha sınırlıydı; her seferinde eksikler vardı ama biraz daha toparlanabiliyorduk diyor. Bugün hâlâ gelişme olduğunu kabul ediyor ama insan kaynağının çok yetersiz olduğunu vurguluyor. “Yine böyle bir afet yaşarsak, yeter miyiz?” sorusuna hâlâ gönül rahatlığıyla evet diyemediğini söylüyor.

Çizmeliler Podcast’inin bu bölümü, APP – Afet Psikolojisi Eğitim Modülü (APEM) kapsamında Bursa’daki ileri düzey kış tatbikatı sırasında, Bursa’da tatbikat alanında kaydedilmiştir.