En çok da halkın hâlâ kendini motive etmeye çalışmasını, hayata tutunma çabasını unutmuyor. “Ben dışarıdan gelen biri olarak çökmüştüm, onlar ise ayakta kalmak için birbirlerine güç veriyorlardı” diyor.Seyfullah’a göre en büyük sorun, ilk aylardaki yoğun desteğin ardından insanların aniden yalnız bırakılması. “11 il yıkıldı; sadece binaları yapmakla hayat normale dönmüyor” diye ekliyor. Depremden etkilenenlerin yeniden işe yarayabildiğini, hayatın bir ucunu tutabildiğini hissedeceği sosyal bir düzene ihtiyaç olduğunu vurguluyor.Çözüm olarak ise net bir şey söylüyor: “Bu kadar büyük felaketlerde tek yol, önceki afetlerin deneyimlerini gerçekten dinlemek, uyarlamak ve bir kültür oluşturmak.”