Şükran, İzmirli bir psikolog. 6 Şubat depremleri olduğunda İzmir’deyken kendini bir anda afet çalışanı olarak buluyor ve o günden beri bazen sahadan bazen uzaktan devam ediyor çalışmaya. Onun hafızasında en güçlü kalan anlardan biri, 6 Şubat’ta Hatay’da bir konteyner kentte yapılan anmada birlikte kavurulan helva.

Helva kavurmanın sadece bir yemek yapmak olmadığını söylüyor. Kiminin şekeri getirdiğini, kiminin karıştırdığını, kiminin dağıttığını, kiminin bulaşığını yıkadığını… Bunun, acıyı birlikte kavurmak anlamına geldiğini anlatıyor. Yasın tek başına tutulamayacağını, bu kadar büyük bir acının ancak birlikte taşınabileceğini vurguluyor. 

Üçüncü yıla yaklaşırken sorunların hâlâ çok çeşitli ve tek bir cevabı olmadığını ifade ediyor. Bunlardan biri adalet arayışı; yas tutabilmek ve kayıpları anabilmek için adaletin sağlanmasının çok kritik olduğunu söylüyor. Bir diğeri ise unutulmuşluk hissi. Afet çalışanları olarak sahada yaşananların farkında olduklarını, ancak dışarıdan bakıldığında her şeyin fazlasıyla görünmez kaldığını dile getiriyor. Bu görünmezliğin, birlikte yas tutamayışın bir göstergesi olduğunu ekliyor.

Şükran’a göre herkesin yapabileceği bir şey, sofraya koyabileceği küçük de olsa bir katkı var. Asıl mesele, yan yana durabilmek ve dayanışmayı sürdürebilmek.

Çizmeliler Podcast’inin bu bölümü, APP – Afet Psikolojisi Eğitim Modülü (APEM) kapsamında Bursa’daki ileri düzey kış tatbikatı sırasında, Bursa’da tatbikat alanında kaydedilmiştir.