ਇਕ ਫਲ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਪੱਕਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਪੇੜ ਤੋਂ ਖੁਰਾਕੀ ਤੱਤਾਂ

ਪਰ ਇਕ ਪੱਕੇ ਫਲ ਦੁਆਰਾ ਕੱਚੇ ਫਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇੜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦਾ

ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਜੋ ਕਿਹਾ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਬਲਪੂਰਵਕ ਨਿਯੰਤਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਾਲੇ ਵੀ ਇੰਦਰਿਆਵੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ (3.6)। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਖੰਡੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖੀ ਬੈਠੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਅਗਿਆਨੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸੌ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਇਕ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਪਾਠ ਨੂੰ ਹਰ ਇਕ

ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਰਜਨ ਵਿੱਚ ਗੀਤਾ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ‘‘ਭੁੱਖ ਦੇ’’ ਜਾਗਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿਚਲੇ ਸੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਲੰਘਣ ਦਿੱਤਾ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਢੁੱਕਵਾਂ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੀਤਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਸਿੱਖਣਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਾਰਗਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਲਈ ਇਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭੁੱਖ (ਜਗਿਆਸਾ) ਜਾਗਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਰ ਇਕ ਸਥਿਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਅਸੀਂ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ।