Ik heb mezelf ook zo vaak verscholen achter de glimlach. Deels aangeleerd door het weglachen van de pijn tijdens balletoptredens. Mijn rug recht. Doorgaan. Alles wegwimpelend. Niet zeuren, doorzettend. Achteraf als ik terugblikte vroeg ik het me weleens af. Hoe heb ik dat toen kunnen doen? Wat gaat er schuil achter jouw lach?