Dünya genelindeki yüzme federasyonlarının ortak bir görüşüvar: Çocuk, bu yaşlarda yüksek hacimle yorularak değil, doğru teknikle yüzerek,suyla verimli ve dost bir ilişki kurarak gelişir. Örneğin Avustralya yüzmemodeli, Rio ve Tokyo olimpiyatlarına damga vuran genç yüzücülerin çoğunun 9–12yaş arasında haftada sadece üç ya da dört su antrenmanı yaptığını ortayakoyuyor. Onları diğerlerinden farklı kılan; metraj değil, her kulaçta teknikmükemmelliği arama kültürüydü.

Bu yaklaşımın en bilinen örneklerinden biri, Avustralyalıyüzücü Cate Campbell’ın gelişim hikâyesidir. Campbell, 10 yaşında haftada 3 günhavuza giriyor, bir diğer gün ise atletizm ve koordinasyon çalışmalarıyapıyordu. Antrenörü Simon Cusack, o yaşlarda sporcunun hızını değil, suyuhissetme kapasitesini geliştirmeye odaklandığını söylüyor. Campbell’ın bugünmükemmele yakın çıkış tekniği, omuz stabilitesi ve su altı verimi, işte o erkenyaşlarda yapılan nitelikli, oyun temelli çalışmaların sonucudur.

Benzer biçimde, ABD’de Michael Phelps’in çocukluk döneminebaktığımızda, antrenmanlarının büyük bölümünün teknik tekrarlar, kısasprintler, oyunlar ve koordinasyon üzerine kurulu olduğunu görüyoruz. BabasıPhelps’in küçük yaşlarda özellikle uzun metraj antrenmanlarla boğulmasına izinvermemişti. Rick DeMont’ın Arizona programı da aynı vurguyu taşır: “9–12 yaşiçin bir yüzücünün en büyük yatırımı, hacim değil teknik alt yapıdır.”