ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੰੁਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸਾਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੰੁਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਛਤਾਵਾ ਇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਕਰਮ ਬੰਧਨ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਕਾਰਜ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰਮ ਬੰਧਨ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਸਿਆਣਪ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਹੀ ਇਕ ਮਾਤਰ ਸਾਧਨ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪਛਤਾਵੇ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਜਟਿਲ ਜਾਲ ਤੋਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਮੱਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੰੁਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਯੱਗ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਸੁਆਰਥ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਕਿ੍ਰਸ਼ਨ ਉਦੋਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪੱਖ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਅੱਪਵਾਦ ਜਾਂ ਸੁਆਰਥ ਦੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿਖਰ ਹੰੁਦੇ ਹਨ (4.33)। ਸਾਰਅੰਸ਼ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਸਿਆਣਪ ਜਾਂ ਜਾਗਰੂਕਤਾ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੰਨਿਆਸ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸ ਸੰਸਾਰਿਕ ਵਸਤਾਂ ਜਾਂ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਜਾਂ ਭੱਜਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਕਿ੍ਰਸ਼ਨ ਲਈ ਸੰਨਿਆਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਅਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਅਤੇ ਸਿਆਣਪ ਹੈ ਕਿ  ਸਾਨੂੰ ਸੌਂਪੇ ਗਏ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਉੱਤਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿਰੇ ਲਾਉਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਲਾਇਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਗਿਆਨ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਖੋਜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੰੁਦਾ ਹੈ।

ਸਵਰਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਇਕ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਕੁੰਜੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਂ ਆਂਤਰਿਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੈ।