Soms is het gewoon k*t. Na hoge pieken komen nou eenmaal diepe dalen. Maar wat doe je ermee? Wegkijken en doorgaan? Of overgave en acceptatie? Waarom moeten we altijd doen alsof het perfect gaat, terwijl het toch gewoon menselijk is dat we soms moe zijn? Luister deze podcast en hoor mijn vermoeide mening over het perfecte plaatje