حدود ۲۰ سال پیش دیدمش.

اومده بود کلاسِ من، برای یه دوره‌ی کوتاه.

محکم بود، روی پاهای خودش؛

جوری که اصلاً حس نمی‌کردی

باید بهش کمک کنی.

بیشتر این حس می‌اومد که

می‌تونی باهاش رفیق شی،

کنارش بشینی

و فقط گوش بدی.

از زندگیش می‌گه،

از تلاش‌هایی که هیچ‌وقت ولشون نکرده،

از خوش‌حالی‌هایی که خودش براشون جا باز کرده.

بی‌اغراق، بی‌قهرمان‌بازی.

یه گفت‌وگوی صمیمی

با دختری که ایستادن رو بلد نیست،

اما بلدِه خوب زندگی کنه.

🎧 با دل گوش بدین

@khoshhalipodcast