Over zijn eigen uitvaart heeft John duidelijke ideeën. Zijn slippers moeten mee de kist in. En hij moet een korte broek dragen met een biljet van 20 euro in de achterzak gestopt. John houdt zich voor dat hij na zijn dood op een mooi eiland terechtkomt en wil daar in ieder geval het eerste rondje kunnen betalen. Hij weet heus wel dat dit helemaal niet kan, want dood is dood. Maar hij wil hier graag in geloven. John heeft in zijn baan als uitvaartleider al heel veel soorten uitvaarten geregeld en begeleid. Hij kan hier één conclusie over geven: elke uitvaart is persoonlijk en symboliseert hoe iemand in het leven stond. Hij beseft dat hij op een uniek moment bij de familie van een overledene over de vloer komt. John vertelt: ‘We zijn geen wasmachines aan het verkopen, als die het niet meer doet ruil je hem weer in’. Hij moet echt zorgen dat alles vlekkeloos verloopt. Het kan maar één keer goed. Helaas heeft John ook in zijn privéleven een uitvaart van dichtbij ervaren. Die van zijn eigen vrouw. Openlijk en geëmotioneerd vertelt hij over de impact van dit grote verlies op hemzelf en zijn kinderen.