"Akşam Erken İner Mapushaneye" sadece bir şiir değil; parmaklıklar ardında büyüyen bir efkarın, memleket hasretinin ve tütünü bitmiş bir mahkumun vakur duruşunun sesidir. Bu bölümde, Ahmed Arif’in kelimelerle ördüğü o devasa yalnızlığı ve toplumcu gerçekçi edebiyatımızın bu eşsiz şaheserini konuşuyoruz.