คนที่ชอบให้ทานแต่ไม่เข้าใจเรื่องอย่างนี้ดีมักจะถือเอาความชอบใจของตนเป็นประมาณ หากว่าตนชอบใจหรือนับถือแล้วก็ยินดีให้โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ไม่พิจารณาให้ถ่องแท้เสียก่อนว่าควรให้หรือไม่ควรให้อย่างไร จึงมักจะให้แก่คนที่ไม่ควรให้ แต่คนที่ควรให้กลับเสียดาย ไม่ยอมให้ อย่างนี้แหละที่มักจะเดือดร้อนในภายหลัง

เช่นพ่อแม่ที่ยกสมบัติให้แก่ลูกๆ โดยไม่เลือกไม่คิดให้ดีเสียก่อน ถือเอาความรักเป็นเกณฑ์ จึงมักจะเสียใจและเดือดร้อนในภายหลัง เพราะถูกลูกทอดทิ้งไม่ดูดำดูดี ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอ้างว้าง ไม่มีใครมาเป็นเพื่อนแก้เหงายามแก่เฒ่า

จากหนังสือ ธรรมสารทีปนี

วบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Tim