การให้อภัยเป็นการสร้างความสุขความสบายใจให้แก่ตัวเอง ทําให้ใจมีอิสระเพราะลืมเรื่องที่ทําให้โกรธให้บาดหมางกันได้ ใจก็เลยไม่คิดเป็นทุกข์เป็นกังวล ตรงกันข้าม ผู้ให้อภัยใครไม่เป็น มีแต่ผูกโกรธผูกอาฆาตไว้ เท่ากับผูกไว้กับใจนั่นเอง เมื่อใจถูกผูกติดอยู่กับความโกรธเคือง ใจจะมีอิสระจากที่ไหน จะหาความปลอดโปร่งหาความสงบใจได้จากไหน มีแต่จะคิดกลุ้มใจงุ่นง่านฟุ้งซ่านเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียว

จากหนังสือ  พุทธธรรม ๕ นาที

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน Pim❤️