…ผู้ใดมีศรัทธามาก แต่มีปัญญาน้อย ท่านว่าผู้นั้นมักจะเป็นคนงมงาย หูเบา เชื่อคนง่าย เชื่ออะไรง่าย ไม่ค่อยมีเหตุผล ไม่ค่อยใช้เหตุผล ท้ายที่สุดก็มักถูกหลอกง่ายๆ และจมอยู่กับความคิดความเชื่อของตน …

ส่วนผู้มีปัญญามากคือเรียนรู้อะไรมามาก รู้เหตุรู้ผลมาก และสามารถคิดอะไรได้มาก คิดได้ลึกซึ้งกว่าคนธรรมดา แต่ว่ามีศรัทธาน้อย ท่านว่าผู้นั้นมักจะชอบอวดดื้อถือดี ไม่ยอมลงใครง่ายๆ ทั้งมักไม่เชื่ออะไรเสียเลยจนกลายเป็นคนขวางโลกไปก็มี … ท้ายที่สุดก็มักจะกลายเป็นมิจฉาทิฐิไป เพราะคนฉลาดมีปัญญาเท่านั้นจึงจะเป็นมิจฉาทิฐิเพราะคิดเป็นและคิดได้ลึกซึ้งกว่าคนธรรมดา…

จากบทเทศนา สัทธลักขณกถา ๒๖ ธันวาคม ๒๕๓๒

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน J Puu