Vladimir Bartol tarafından kaleme alınan Alamut, 11. yüzyıl İran’ında Hasan Sabbah’ın kurduğu Haşhaşiler tarikatının ve Alamut Kalesi’nin hikâyesini merkezine alan tarihi bir romandır. Metinler, Sabbah'ın genç savaşçılarını mutlak bir sadakatle fedailere dönüştürmek için kullandığı sahte cennet bahçelerini ve manipülasyon yöntemlerini detaylandırmaktadır. Kaynaklar, dini inançların siyasi güç elde etmek amacıyla nasıl bir araç haline getirildiğini ve stratejik suikastlarla bölgedeki Selçuklu hâkimiyetine nasıl meydan okunduğunu anlatmaktadır. Eser aynı zamanda İbni Tahir ve Halime gibi karakterlerin gözünden fedailerin eğitim süreçlerini, içsel çatışmalarını ve kandırılmışlık hissini derinlemesine işlemektedir.