Bu hafta Antakya'daki bir avludan gelen sese kulak veriyoruz. Karşılıklı sabah kahvemizi içerken, biraz dertleşiyoruz. Son bir seneye, uğraştığı olmayacak işlere; geride kalanlara, başka yerlere gidenlere, biz uzaktakilere uğradığımız sohbette Antakya kendisine yakışanı yapıyor ve konuyu umuda ve dayanışmaya getiriyor.

Antakya'nın iyileşeceğini ve bu iyileşmenin ancak ve sadece Antakyalılarla mümkün olduğunu biliyoruz. İyileşmesini ne kadar çok istediğimiz ve bunun için elimizden geleni yapacağımız da malum. Buradan hareketle, Antakyalıların bu iyileşme sürecinin ana aktörü hâline gelmesinin, bunun için bir asgari müşterek etrafında birleşmesinin ve biz uzaktakilerin bu ortak iradeyi desteklemesinin ne kadar önemli olduğunu konuşuyoruz.

Haftaya buluşmak üzere avlunun güzel ahşap kapısından çıkarken geri dönüp, Antakya'ya bu haftalık veda ediyoruz: "İyi ki varsın Antakya."