"Böyle bir sevmek görülmemiştir" mısrası, bir gurur tablosu değil, bir teslimiyet beyanıdır. Dokunamadığın, sesini duyamadığın, varlığından bile emin olamadığın birini bunca şiddetle özlemek... İşte bu, aşkın en saf, en masum ve en acı verici halidir. Şiir boyunca hissettiğimiz o "yokluk", aslında sevgilinin varlığından daha gerçektir.