Bazen birini o kadar derinden seversiniz ki, hayatınızdan çıksa bile dünyadaki tüm yüzler ona benzemeye başlar. Başka kollarda huzur ararken, başka gözlere bakarken hep o tanıdık bakışı yakalarsınız. Kaçtığınız her köşe başında, dinlediğiniz her şarkıda ve sevdiğiniz her yeni insanda aslında yine "o" vardır. Atilla İlhan, aşkın bu kaçınılmaz esaretini ve insanı hayretler içinde bırakan o "tekliğini" muazzam bir melankoliyle anlatıyor.