Η ανάγνωση των εδαφίων της Α' Κορινθίους 11: 27-29 αποτελεί συχνά μια στιγμή πνευματικής έντασης κατά τη διάρκεια του Δείπνου του Κυρίου. Η προειδοποίηση του Αποστόλου Παύλου για εκείνον που συμμετέχει «αναξίως» έχει ιστορικά προκαλέσει δέος, αλλά και μια αξιοσημείωτη επιφύλαξη. Πράγματι, η Εκκλησία συχνά αποφεύγει τη συστηματική ανάγνωση αυτών των συγκεκριμένων στίχων, φοβούμενη μήπως η αυστηρότητά τους, αν παρερμηνευθεί, οδηγήσει τους πιστούς σε μια κατάσταση πνευματικής παράλυσης και ενοχής.Ωστόσο, η παράλειψη αυτή αλλοιώνει το νόημα της κοινωνίας. Η θεμελιώδης θεολογική παραδοχή, όπως πηγάζει από τις Γραφές, είναι ότι η αξιότητα του πιστού δεν εδράζεται στην ατομική του αρετή ή στα ηθικά του κατορθώματα. Η «αξιότητα» πηγάζει αποκλειστικά από τη θυσία του Ιησού Χριστού και τη δική Του προσωπική πρόσκληση. Για να μεταβούμε από τον φόβο στην ελευθερία της Χάριτος, οφείλουμε να κατανοήσουμε το βιβλικό βάθος της λέξης «αξίως», όχι ως μέτρο τελειότητας, αλλά ως προσανατολισμό ζωής.Η βάση της ανθρώπινης αξίας εντοπίζεται στη δημιουργία «κατ' εικόνα» Θεού. Αν και αυτή η εικόνα στην πορεία της ιστορίας «λασπώθηκε» και υποβιβάστηκε, ποτέ δεν εξαλείφθηκε. Παραμένει μια σφραγίδα αξίας, συχνά θαμπή, που περιμένει την επαναξιοποίηση από τον Δημιουργό.Ο πρωταρχικός καρπός μιας ζωής που πορεύεται «αξίως» είναι η διατήρηση της ενότητας του Πνεύματος. Η ενότητα δεν είναι δεδομένη· απαιτεί κόπο, ταπεινοφροσύνη και πραότητα.Η επιμονή σε μια πορεία «αναξίως» επιφέρει την παιδευτική κρίση του Θεού. Αυτή η κρίση δεν είναι εκδικητική, αλλά μια οδυνηρή επέμβαση αγάπης που αποσκοπεί στην αφύπνιση. Ωστόσο, υπάρχει ο κίνδυνος ενός νέου πνευματικού θανάτου για εκείνους που, παρά τις προειδοποιήσεις, επιλέγουν να επιστρέψουν από το βασίλειο του φωτός στο βασίλειο του σκότους.Συνοψίζοντας, η πνευματική μας ταυτότητα ορίζεται από μια λεπτή ισορροπία: η αξία μας είναι ένα ανεκτίμητο δώρο, ενώ η πορεία μας είναι μια διαρκής ευθύνη.

Για να δείτε την ομιλία ⁠⁠⁠⁠πατήστε εδώ