Bu bölümde yeteri kadar psikoloji ve kişisel gelişim kitabı okur, yaşadıklarımdan kaliteli dersler çıkarır ve farkındalıklar geliştirirsem, hayatta işimiz rast gider mi, bunu tartışıyoruz.

Artık amacına ulaşmış olan bir podcastin son bölümündeyiz :) Biraz gereğinden fazla özel hayatımdan paylaşımlarda bulunduğum, anlatıla anlatıla hikayelerin de eskidiğini, gelecek hakkında kaygılanmanın bugünü nasıl zehirlediğini, ortaokul ve lise yıllarında yaşadığım zorbalıkların gölgesinin ve zehrinin bugüne nasıl sızdığını anlattığım. Birilerinin çıkıp bunları anlatması gerekiyor diye düşünüyorum, zamanı geldiğinde ''Birileri de zamanında benim yaşadıklarımı yaşamış.'' diyerek yalnız olmadığını anlaması için.

Bu bölümde kariyer yolculuğumuzda yeteneklerimizin bizi hızlandırmaktan çok nasıl ayak bağı olduğunu, tulumbacı sendromu metaforu ve kariyer kelimesinin etimolojik kökeni bağlamında inceliyor, sonrasında da Jorge Bucay'ın anlattığı bir kariyer masalı ile noktalıyoruz.

Sırf aklımızdan, belki de bedenimizin ve vücudumuzun en mahrem ve karanlık yerinden istenmeyen, yabancı bir misafir düşünce geçtiği zaman bu düşünce bizim kötü ve sapkın birisi olduğumuzu gösterir mi? Bizzat ne düşünüyorsak o muyuz? İşte bu bölümde, bunu konuşuyor ve çözüm yollarını masaya yatırıyor olacağız.

Telefonu kapatmadan önce "Keşke kayda alsaydık, tam podcastlik bölüm" dediğimiz o daldan dala atlayan konuşmalara benzeyen bu bölümde Kierkegaard'dan yavaşlamaya dair bir mesel dinleyecek, hiç olmadığımız "ben"liklere selam çakacak ve aklımızın ağaçlarında konaklayan obsesif düşünce yarasalarına süpürge savuracağız. İyi dinlemeler!

Mekanların iyileştiriciliği üzerine konuşuyor ve her daim yanımızda taşıdığımız bir ev (house değil, home) olan bedenimize minik bir ziyarette bulunuyoruz.

Irvin Yalom'un "Yas, sevme cesaretini gösterenlerin ödediği bedeldir." sözü üzerinden rahmetli kedim Solari ile aramdaki ilişkiyi irdeliyorum.