Z perspektywy kilkudziesięciu minionych lat Łukasz wspomina jeden szczególny dzień z życia pierwszego Kościoła. Dlaczego akurat ten? Zapraszamy do wysłuchania.

Przewrotność – świadome ignorowanie prawdy, zwłaszcza tej o Jezusie Chrystusie jako Panu i Zbawicielu jest dzisiaj wyzwaniem dla wielu ludzi. Na podstawie Dz. Ap. 2:37–47 zobaczymy, że właściwą odpowiedzią na Ewangelię jest opamiętanie, uznanie Jezusa oraz realna przemiana życia. Przykład pierwszych chrześcijan pokazuje, że wiara nie kończy się na deklaracji – prowadzi do głębokiej zmiany: życia blisko Boga i innych ludzi, we wspólnocie, modlitwie i wzajemnej trosce. To właśnie tam, gdzie ludzie zaczynają odpowiadać na prawdę, a nie ją ignorować, rozwija się Królestwo Boże.

Są takie pieśni i piosenki, które „wpadają nam w ucho” i które nucimy wielokrotnie. Urzeka nas ich melodia i słowa. Czasami wiążą się one z wydarzeniami i przeżyciami autora. Podobnie było w niebie. Apostoł Jan był świadkiem powstania nowej pieśni. Ciekawe, czy ona „wpadnie Ci w ucho”?

Niebo kojarzy się nam z daleką przyszłością, w której nie będzie płaczu ani łez. W naszej rzeczywistości płacz i zło są codziennością. Bóg umożliwia apostołowi Janowi, jeszcze za jego życia, wkroczenie w sferę nieba — a to, co tam widzi i słyszy, porusza jego serce. Zajrzyjmy razem z nim i zobaczmy, co stanie się w naszym sercu.

Często zastanawiamy się, co jest sednem chrześcijaństwa. Wskazujemy na właściwe postępowanie lub religijne praktyki. Jednak Piotr w swoim kazaniu pokazuje, że sednem wiary Kościoła jest zmartwychwstały Jezus, ustanowiony przez Boga jako Pan i Władca.

Bóg zawsze chciał przebywać ze Swoim ludem. Grzech zawsze był przeszkodą, ale Bóg w Swej miłości i sprawiedliwości pokonuje grzech na krzyżu i zsyła Ducha Świętego, który zamieszkuje w człowieku. Bóg jest nie do zatrzymania.

Gdy w sądzie zapada ważny wyrok, największą wagę mają słowa naocznych świadków. Podobnie jest z chrześcijaństwem – jego fundamentem nie są przypuszczenia, ale świadectwo ludzi, którzy widzieli zmartwychwstałego Jezusa. W Dziejach Apostolskich 1:12–26 zobaczymy, jak uczniowie w modlitwie szukają Bożego prowadzenia, aby uzupełnić grono Dwunastu i zachować mocne, wiarygodne świadectwo o tym, że Jezus naprawdę żyje.

Chrześcijańskie życie nie jest statyczne. Paweł modli się, abyśmy wzrastali w poznawaniu Boga, chodzeniu z Bogiem oraz w dziękczynieniu Bogu, starając się żyć w sposób godny Pana.

Wraz z przyjściem Jezusa Króla Królestwo Boże wkroczyło w tę rzeczywistość, a Jego powrót do nieba nie oznaczał końca. Jezus przez czterdzieści dni dawał dowody swojego zmartwychwstania i nauczał o Królestwie, które ma być kontynuowane w mocy Ducha.

Jezus w trakcie swojej misji spotykał się z różnymi ludźmi. Wśród nich był ktoś wyjątkowy, kto jak nikt inny zrozumiał, kim jest wobec Syna Bożego.