Chrześcijańskie życie nie jest statyczne. Paweł modli się, abyśmy wzrastali w poznawaniu Boga, chodzeniu z Bogiem oraz w dziękczynieniu Bogu, starając się żyć w sposób godny Pana.

Wraz z przyjściem Jezusa Króla Królestwo Boże wkroczyło w tę rzeczywistość, a Jego powrót do nieba nie oznaczał końca. Jezus przez czterdzieści dni dawał dowody swojego zmartwychwstania i nauczał o Królestwie, które ma być kontynuowane w mocy Ducha.

Jezus w trakcie swojej misji spotykał się z różnymi ludźmi. Wśród nich był ktoś wyjątkowy, kto jak nikt inny zrozumiał, kim jest wobec Syna Bożego.

Czy opowiadanie sprzed 3000 lat — o Dawidzie i Goliacie — może nam, współczesnym, rzucić nieco światła na to zagadnienie? I co mają z tym wspólnego owce?

Jako chrześcijanie jesteśmy przyzwyczajeni do nabożeństw, śpiewu i modlitw. A co, jeśli Bóg nie przyzwyczaił się do nich? Na co zwraca nam szczególną uwagę?

Bycie innym czasami dodaje nam wartości i wyróżnia, a czasami spycha na margines i izoluje. Bóg jest INNY — co to znaczy dla Jego ludu?

Paweł, pisząc do Filipian, ma na uwadze głębokie podziały, jakich doświadczają jako wspólnota. Jako drogę uzdrowienia wskazuje na naśladowanie Chrystusa w Jego uniżeniu i poświęceniu okazanym ludziom.

Konflikty mają różne przyczyny i różnie się kończą. Jest jednak taka przyczyna, której usunięcie lub ograniczenie zdecydowanie pozytywnie wpływa na relacje. Zapraszamy do rozważania Przypowieści Salomona 26,20–22.

U progu całkiem nowego 2026 roku potrzebujemy tych dwóch perspektyw, aby nasze „noworoczne postanowienia” miały solidny fundament. Jesteś ciekaw, jaki fragment będzie nas w tym prowadził?

Bóg stworzył świat z jego niezmiennym rytmem, w którym człowiek próbuje zapanować nad życiem i je kontrolować. Jak to robi? Na przykład, nabywając mądrości. Czy to działa? Czy to wystarcza? Zapraszamy do rozważań nad 1. rozdziałem Księgi Kaznodziei Salomona.