.

ابدیت

.

.

به تو می‌رسم با تمنای خویش

ز تو می‌چشم بر بلندای خویش

.

روزها می‌بارند:

فکر و روح و احساس.

من به این باغچه‌ی خویش، تعلق دارم

وَ هنوز می‌دانم: کودکی‌ها اینجاست

.

آسمان‌صاف و دل‌آرام و شبی در بر یار

لحظه‌خاموش، دِی‌فراموش و نگاه‌ها گره‌وار

کودکم می‌روید، کودکش می‌روید

جوششی در دل ماست

زندگی می‌خندد، لب‌ فرو می‌بندد

ساعتِ صحبت ماست

من ز نوشیدن این صوت شهامت دارم

وَ نمی‌ترسم اگر نقطه‌ی پایان، اینجاست.

.

.................. وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۵ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۰