Bu, "Birlikte Araştıralım" serisinin son bölümü. Bölüm 12'de bırakılan soruyu yanıtlıyor: diriliş lehine olumlu kanıt var mı? Üç kanıt kategorisi inceleniyor — öğrencilerdeki çarpıcı dönüşüm ve Hristiyan kilisesinin "sadece dirilişe tanıklık" kriteriyle kurulması, Yeni Ahit'in görgü tanıklığına dayanan benzersizliği, ve 12 elçinin farklı zamanlarda ve şekillerde ölürken bile geri adım atmadığı ölüm döşeği itirafları. Oxford'lu tarihçi Thomas Arnold'dan Arnold Toynbee'ye, İngiliz Yüksek Mahkemesi başkanlarına kadar bir dizi otorite figürünün değerlendirmeleri dinleniyor. Bölüm, 13 bölümlük serinin tüm bulgularını 10 maddelik bir özetle taçlandırıyor ve "kanıtın götürdüğü yere git" ilkesiyle kapanıyor.

Bu bölümde "Birlikte Araştıralım" serisi, Bölüm 11'in sonunda bıraktığı soruyu ele alıyor: ölümden sonra ne oldu? Beş gelenekte kurucu öldükten sonra bir halefin devraldığı gösterildikten sonra, Hristiyanlığın diriliş iddiasına geçiliyor ve bu iddia bilinçli olarak dini değil tarihsel bir soru olarak inceleniyor. Bölümün büyük kısmı iki alternatif açıklamayı test etmeye ayrılmış: baygınlık teorisi (Pilatus'un şaşkınlığı, mızrak darbesi, kan ve su akıntısının tıbbi açıklaması, golel taşının delinmiş ellerle nasıl yuvarlanabileceği sorusu) ve hırsızlık teorisi (askerlerin kendi kendini çürüten raporu, katlanmış kefen bezleri, çıplak ceset sorunu, gerekçesizlik). David Hume'un mucize kriteri uygulanarak her iki teorinin de asıl hikayeden daha fazla "mucize" gerektirdiği sonucuna varılıyor. Serinin son bölümünde diriliş lehine kanıtlar ele alınacak.

Bu bölümde "Birlikte Araştıralım" serisi yöntemini değiştiriyor: şimdiye kadar hep önde çıkan kurucuyu bilerek geride bırakan üç etkene bakılıyor — doğum ve soy hikayesi, hizmet süresi, ölüm koşulları. Budizm'in prensi, Yahudiliğin saray evladı ve İslam'ın saygın Kureyşli soyu yanında İsa bir ahırda ve evlilik dışı doğuyor; diğerleri 23-45 yıl hizmet ederken İsa'nın hizmeti sadece 3,5 yıl sürüyor; ölürken de Sanhedrin, Roma ve kendi ifadesiyle Tanrı tarafından terk edilmiş görünüyor. Bölüm, bu çarpıcı tutarsızlığı ve bugün 2 milyardan fazla takipçiye ulaşan bir hareketin nasıl açıklanabileceğini sorguluyor ve bir sonraki bölümde ele alınacak yeni bir soruyu duyuruyor: ölümden sonra ne oldu?

Bu bölümde "Birlikte Araştıralım" serisi, Bölüm 9'da başlattığı kurucular karşılaştırmasının üçüncü sorusunu ele alıyor: Bay kurucu, hayatınız kendi öğretinize uyuyor muydu? Krishna'nın Hinduizm'in "arzudan vazgeçme" öğretisiyle çelişen hayatından, Gotama Buda'nın 13 yıllık saray hayatına, Muhammed'in çok eşliliğinden İbrahim, Musa ve Davut'un kendi yasalarına aykırı davranışlarına kadar beş gelenek gözden geçiriliyor. Bölümün ikinci yarısı İsa'ya odaklanıyor — bu kez suçlama değil, tanıklık üzerinden: Pilatus, Herodes, Romalı yüzbaşı, çarmıhtaki hırsız ve kendi öğrencilerinin tanıklıkları sıralanıyor, hatta İsa'nın Kur'an'daki günahsız tasvirine değiniliyor.

Bu bölümde "Birlikte Araştıralım" serisi yeni bir karşılaştırma eksenine geçiyor: kutsal metinlerden sonra sıra dinlerin kurucularında. Her kurucuya aynı iki soru soruluyor — kendinle ilgili en büyük iddian ne, ve görevini nasıl tanımlarsın? Hinduizm'in bilgesinden Budizm'in aydınlanmış Buda'sına, İslam'ın son peygamberi Muhammed'den Yahudiliğin yasa koyucusu Musa'ya ve Hristiyanlığın "Tanrının oğlu" İsa'sına kadar beş iddia karşılaştırılıyor. Bölümün merkezinde ünlü "Deli, Yalancı ya da Rab" ikilemi var — Napolyon Bonapart'ın İsa hakkındaki sürgün itirafından C.S. Lewis'in klasik argümanına kadar. İkinci bölümde ise her kurucunun görevini nasıl tanımladığına, özellikle İsa'nın "Ben yol, gerçek ve yaşamım" gibi benzersiz "Ben" ifadelerine odaklanılıyor.

Dr. Pandit bu bölümde 10 soruluk karşılaştırma çerçevesinin ikinci sorusunu soruyor: bir kutsal metin, doğaüstü kaynağını test etmemize izin veren bir yöntem sunuyor mu? Kur'an'ın "bir benzerini getirin" meydan okuması dört pratik engelle karşılaşırken, Yahudi-Hristiyan kutsal yazılarındaki kehanet testi — özellikle Babil'in MÖ 595'te önceden bildirilen ve olağanüstü ayrıntılarla gerçekleşen yıkılışı — inceleniyor.

Bölüm, her kutsal metnin "en üstün özelliğini" (Kur'an'ın dilsel güzelliği, Hinduizm'in derin felsefesi, Budizm'in genişliği ve Yahudi-Hristiyan yazılarındaki 1400 yıllık çapraz referanslar) karşılaştırarak kapanıyor.

Bir kutsal yazı halk masalı mı, efsane mi, mit mi, yoksa gerçekten tarihsel mi? Dr. Pandit bu bölümde Hinduizm, Budizm, Yahudilik, İslam ve Hristiyanlığın temel metinlerini üç somut kritere göre inceliyor:
- Olayla en eski el yazması arasındaki zaman aralığı
- Yazıyı destekleyen el yazması sayısı
- Yazarların olaya tanıklığı/yakınlığı

Sezar'ın Galya Savaşları, Herodot'un Tarihi ve Homeros'un İlyada'sıyla karşılaştırıldığında Yeni Ahit'in 5.686 Yunanca el yazmasıyla (toplamda 24.900) antik dünyanın en iyi belgelenmiş metni olduğu gösteriliyor. Sonuç: Kur'an ve Yeni Ahit ikisi de tarihsel nitelikte, ama hangisi daha yüksek metin güvenilirliğine sahip?

Görelilik ("hakikat görecelidir") ve dini Çoğulculuk ("tüm yollar aynı yere varır") gerçekten tutarlı fikirler mi? Dr. Pandit bu bölümde önce Göreliliğin kendi kendini nasıl çürüttüğünü (sonsuz gerileme dahil) gösteriyor, sonra beş büyük dünya dininin (Hinduizm, İslam, Budizm, Yahudilik, Hristiyanlık) kendi kutsal metinlerine bakarak Çoğulculuğun bu metinlerde bir dayanağı olup olmadığını sınıyor.

Sonuç: her din kendisinin tek doğru yol olduğunu iddia ediyor. Bölüm, farklı dinleri "elma ile portakalı karşılaştırmak" gibi adil biçimde nasıl kıyaslayabileceğimiz sorusuyla ve sıradaki bölümlerde kullanılacak yöntemin tanıtımıyla kapanıyor.

Evrim teorisi gerçekten bilimsel bir teori mi, yoksa bilim kılığına girmiş bir dogma mı? Dr. Pandit bu bölümde Karl Popper'ın yanlışlanabilirlik ilkesinden Stephen Jay Gould, Philip Kitcher ve Francisco Ayala'nın kendi itiraflarına kadar geniş bir yelpazede evrim teorisini test ediyor:
- Kriter: Yeni bir kavram mı? Test edilebilir mi? İkna edici kanıtı var mı? Kestirim değeri var mı?
- Olumsuz kriterler: Bilgisizlik itirafı, dairesel akıl yürütme, çelişkili ifadeler, hayal gücüne dayanma

Sonuç: teori olumlu kriterlerin hiçbirini karşılamıyor, olumsuz kriterlerin tümünü taşıyor. Bölüm, bir sonraki oturumda ele alınacak ikinci önermeye — doğa ve incelemesinin Tanrı'nın gerekliliğini destekleyip destekleyemeyeceğine — geçişle kapanıyor.

Gündelik gözlemlediğimiz küçük ölçekli değişim (mikroevrim) ile Darwin'in tanımladığı büyük ölçekli evrim teorisi aynı şey mi? Dr. Pandit bu bölümde önce terimleri netleştiriyor (6 farklı "evrim" kavramı ve biyolojik sınıflandırma), sonra evrim teorisinin ayakta kalması için gereken 3 temel ilkeyi sınıyor:
- Rastlantı: Evrenin sağlayabileceği toplam olasılık, tek bir hücre için gerekenin çok altında kalıyor
- Derin zaman: Hesaplamalar, iddia edilen sürecin evrenin yaşından bile fazla zaman gerektirdiğini gösteriyor
- Doğru dizilim: Benzerliğin gerçekten akrabalık kanıtı sayılıp sayılamayacağı sorgulanıyor

Bölüm, doğal seçilimin gerçekten bir "seçim" olup olmadığı sorusuyla ve kalan üç etkenin ele alınacağı bir sonraki bölüme geçişle kapanıyor.