Խոսքերը՝ հույզերի խտանյութ․ սա է իսպանացի Պաբլո Ալբորանի հինգերորդ ստուդիական ալբոմի առանձնահատկությունը։ Այս սկավառակը կարելի է համարել սիրո խոստովանություն՝ հենց սիրուն։ Ալբորանը լսողներին իր հետ տանում է ստեղծվող տիեզերքների, հեռացած, բայց դեռ ներկա սիրեցյալի, սեր-ամռան փնտրտուքի և բարձրացող ու իջնող զարկերակների աշխարհ, որն այքան վերերկրային է, որ ընկնելուց հետո առաջացնում է տևական գլխապտույտ։