Brieven aan mijn mama

Dagboekfragment week 41

Ik voel dat er overschot is. Geen idee wat het betekent maar er is overvloed. 

Over Brieven aan mijn mama.

Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

Brief week 41

Deze week is er geen brief. Waarom dat zo is, vertel ik je in de podcast.

Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 40

Het is raar om geen foto’s door te sturen. Om geen groenten geoogst te zien. Zo zie je maar hoe vanzelfsprekend de zomers waren. Wat ik het meeste mis zijn niet de grote dingen. Het zijn de kleine dingetjes. De foto’s. De telefoontjes. Jouw stem. De manier waarop je een appel schilt en mij automatisch ook partjes geeft - net zoals toen ik klein was -. De vuile klompen aan de achterdeur. De strohoed. Jij die de witte was ophangt in de zon want dan bleekt die zo schoon in het zonlicht. Het draaien met je ring die steeds losser kwam zitten naarmate je zieker werd. Het beetje koffie dat altijd achterbleef in je koffietas en ook in de mijne.

Over Brieven aan mijn mama.

Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

Brief week 40

Dag Mams,

Bompa Ken is gestorven, jouw schoonvader. Zaterdag is de begrafenis in familiale kring. Ik heb jou altijd alleen maar met hele warme woorden over Raymond horen praten en ik doe mijn stinkende best om met dezelfde warmte iets op papier te zetten. Het verhaal vertellen van iemand die ik regelmatig voor jullie open haard zag zitten of in het hoekje van de wintertuin, dat doet me iets.

Ik moet eerlijk zijn. Het doet me eigenlijk heel veel.

Jij bent opnieuw constant in mijn gedachten omdat elke herinnering aan hem onlosmakelijk met jou is verbonden. Ik krijg je niet meer uit mijn gedachten. Daarstraks in de auto overviel het me weer. Een lied op de radio dat me aan jou deed denken. De zin: “Alles gaat goed, maar niet zoals het moet.”, deed mij de das om.

Dat is exact verwoord hoe het gaat. Het gaat immers goed. Maar er is ook die constant zeurende pijn in mijn borstkas en in mijn keel. Het doet fysiek pijn om jou te moeten missen. Tegelijkertijd worstel ik ook met mijn zelfbeeld. Ik ben nog altijd op zoek naar wie ik ben zonder jou. Het is zo’n vreemd gevoel nu ik gestopt ben met jouw dochter te zijn.

Gisteren had ik daar een discussie over met iemand die me zei dat ik altijd jouw dochter zou zijn. Maar dat is niet waar. Zo voelt dat helemaal niet voor mij. Er is geen laag meer boven mij. Ik ben de oudste vrouw in onze lijn. Ik ben vanaf nu zelf verantwoordelijk. Ik ben volwassen geworden sinds jij wegging. En ik worstel met deze volwassen versie.

Volwassenheid heeft voor mij niets te maken met zelf kinderen hebben en de afbetaling voor een huis. Ik heb dat heel lang gedacht. Ik besef nu pas dat ik – zolang jij er was – altijd terug kon naar mijn kind zijn. Ik kon altijd verantwoordelijkheden delen en jij nam jouw deel altijd zonder morren op want dat is blijkbaar wat moeders doen.

Maar goed. Bompa Ken is gestorven. Dat ontlokte bij Luiz een luid: “Iedereen gaat hier maar dood.”. “Ja”, zei ik, “uiteindelijk gaat iedereen hier dood en ik ben eindelijk volwassen."

Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Over Brieven aan mijn mama.

Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

Brief week 39

Deze week is er geen brief. Waarom dat zo is, vertel ik je in de podcast.

Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 38.

Ons mams heeft bloemen gestuurd om mij proficiat te wensen, was mijn allereerste gedachte. Het was exact het soort boeket dat jij zou gestuurd hebben, mammie. De teleurstelling was groot bij het besef dat jij me uit het hiernamaals geen boeket had gestuurd. Wat overigens geen afbreuk doet aan de boodschap die de effectieve afzender me wilde sturen. De nanoseconde-gedachte-aan-jou was ook in een flits voorbij.

Over Brieven aan mijn mama.

Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

Brief week 38

Afgelopen weekend is de allereerste officiële opleiding van de Rebel Ceremonies Academy gestart.
Rond 13u, we wilden juist terug beginnen, brengen ze een groot boeket zonnebloemen.

“Ons mams heeft bloemen gestuurd om mij proficiat te wensen.”, was mijn allereerste gedachte. Het was exact het soort boeket dat jij zou gestuurd hebben, mammie. De teleurstelling was groot bij het besef dat jij me uit het hiernamaals geen boeket had gestuurd. Wat overigens geen afbreuk doet aan de boodschap die de effectieve afzender me wilde sturen. De nanoseconde-gedachte-aan-jou was ook in een flits voorbij.

Afgelopen weken heb ik té hard gewerkt.

Als in … weinig slapen, lange uren achter de computer, 101 problemen oplossen, samen met Else de school online klaarzetten, samen met Heidi alle administratie opvolgen, gesprekken met toekomstige studenten, focus al op januari zetten, vele vragen die door mijn hoofd gaan, te veel dingen die tegelijkertijd gebeurden. Ik had geen tijd om aan jou te denken.

Toen kwamen die bloemen. Weg was mijn concentratie, mijn focus, mijn flow. Het heeft ongeveer 2 lange uren geduurd eer ik terug in het leslokaal was. Mentaal dan. Fysiek was ik er en gaf ik mijn lesdag. Mentaal was ik weg. Ik ben nog steeds weg.

Kwam er nog bij: Luiz verandert van school.

Hij gaat van techniek naar audiovisuele kunsten. Het artistieke van zijn mama zit er meer in dan we hadden kunnen vermoeden. Zoals ikzelf, en jij ook, maar al te goed weet.

Je houdt het niet tegen. Bloed kruipt waar het niet gaan kan. Passie is niet tegen te houden. Maar ik heb zo dikwijls gedacht aan jou. Ik zou je gevraagd hebben om eens te polsen. Wat zit er achter zijn beslissing? Waar wringt het schoentje? Want hij heeft ook het gesloten karakter van zijn mama en we spreken niet altijd dezelfde taal.

We zitten nu eenmaal met ons hoofd niet altijd in deze wereld en die van elkaar.
Gelukkig hebben we Edward.

Eigenlijk had ik opnieuw geen zin om te schrijven. Vorige week was ik het vergeten, deze week heb ik geen zin. Er gebeurt zoveel in mij en rond mij dat ik al mijn energie nodig heb voor mezelf. Niet voor jou.
Ik heb nu een keuze. Het voelt vreemd dat ik die keuze heb.

Een paar maanden, misschien zelfs een paar weken geleden was dat niet. Jij was gewoon alom aanwezig. Nu voel ik die keuze.

Heb ik ze omdat er veel andere dingen gaande zijn of is er terug ruimte voor andere dingen omdat ik kan kiezen om niet aan jou te denken?

Voor mijn hoofd, zijn die twee vragen al genoeg om dagen mee bezig te zijn. Ik wou dat ik mijn hoofd kon afzetten. Af en toe eens vervangen met een leeg hoofd/leeghoofd? Of eentje dat mediteert. Helaas. Ik ben gezegend en gevangen met een hoofd dat altijd in beweging is. Iemand vroeg me onlangs waarom ik zo graag alleen ben. Daarom dus. Wanneer ik alleen ben, dan is er geen afleiding. Dan heb ik alle ruimte om te denken, te creëren, bezig zijn met dingen ontwikkelen, zien en voelen, schrijven.

Wanneer ik alleen ben, zijn er geen bloemen die me 3 dagen van de wijs brengen.

Liefs, Katrien

Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 37

Jij was de zetel waarin ik plofte om mijn verhaal te doen. Elke week opnieuw. Vertellen over de toekomst, de plannen die ik had, de dingen die ik gedaan had. Gedachten, ideeën, verhalen. Het passeerde allemaal.

Over Brieven aan mijn mama.

Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

Brief week 37

Dag mams,

Ik heb andere dingen die mijn aandacht vragen. Mijn focus verschuift. Dat is goed, toch? Toch is er die leegte. Een lege plek in mezelf die ik niet opgevuld krijg. Jij was de zetel waarin ik plofte om mijn verhaal te doen. Elke week opnieuw. Vertellen over de toekomst, de plannen die ik had, de dingen die ik gedaan had. Gedachten, ideeën, verhalen. Het passeerde allemaal.

Van alle dingen die ik mis, mis ik dit het meest. Mijn verhaal doen. Woorden spuien. Verbanden leggen. Ideeën uitwerken terwijl ik ze vertelde. Losse verhalen vertellen. Mijn ongenoegen uiten. Gelukjes delen.

Een beetje zoals het random woorden op papier zetten die dan toevallig ook nog een consistent verhaal blijken te zijn én een brief aan jou. Het is eigenlijk gewoon de verderzetting van mijn wekelijkse passage in Oelegem. Soms twee keer, soms drie keer. Ik probeer je een brief te schrijven op maandag maar het lukt me niet altijd even goed. Soms is het zo’n opgave dat ik er een week over laat gaan. Met opgave bedoel ik niet dat ik het teveel vind maar wel dat het teveel is. “Deze week niet”, denk ik dan.

Soms heb ik gewoon ook niets te zeggen. Luide stilte. Oorverdovende zwijgzaamheid. Dan broed ik. Als een kip op een ei, op een verhaal of een idee. Dan kan ik niemand om me heen verdragen. Ook de doden niet. Zij zijn dan lastige vliegen die in mijn hoofd zoemen. Wanneer ik ze kan uitzetten is er tijd voor andere dingen. Soms is het druk in mijn hoofd hoor. Gelukkig is dat niet elke week.

Soms heb ik heel veel te zeggen. Niet persé tegen jou. Wel tegen anderen. Over dingen die me storen. Maar ik heb geleerd om me af en toe te hullen in stilzwijgen. Omdat dat gezonder is dan woorden eruit flappen die wel waar zijn maar niets bijdragen tot de verstandhouding met die persoon. Probleem. Die woorden kon ik inslikken en ergens bijhouden tot ik ze kon spuwen aan jouw tafel.

Daarom schrijf ik. Ik ben nog niet klaar met dingen tegen jou te zeggen. Ik had ook elke dag tegen je foto kunnen babbelen. Of in het ijle tegen de lucht in de hoop dat je me dan zou horen. Ik weet dat ik dit niet kan blijven doen. Binnen 16 weken ben je immers 52 weken dood. Dan hebben we alles een eerste keer zonder jou gehad. Dan kan de tweede toer beginnen. In lawaai of in stilte.

Katrien

Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 36.

We zijn net terug uit vakantie en ik doe nog een weekje alleen maar leuke dingen. Ik heb nog geen goesting om al terug te gaan werken. In mijn hoofd ben ik bezig met de vakantie van vorig jaar toen ons moeder en de rust er nog waren. Het is hier veel te luid. Ik mis het gezang van de vogels en het ruisen van de bomen. 

Over Brieven aan mijn mama.

Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

Brief week 36

Deze week is er geen brief. Waarom dat zo is, vertel ik je in de podcast. 

Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 35.

Ik weet dat ik op den duur zal kunnen leven zonder jou. Maar het is alsof alle vergeten verdriet is vrijgekomen. Alle diep verborgen gevoelens die ik nooit heb uitgesproken. Alle geheime gevoelens, beter gekend als frustraties. De vergeten Moederdag. Het bedrog in een relatie. Het verliezen van een baby'tje. Die ene werkplek waar ik werd gepest. De schaamte rond de burn-out daarna. Het verdriet rond de jeugdliefde die veel te jong overleed. Het verhuizen van de Kempen naar Antwerpen tijdens de pubertijd. Het verlangen naar bergen, dennenbomen en sneeuw.

Over Brieven aan mijn mama.

Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

Brief week 35

Dag mams,

Vijfendertig weken geleden werd jij voormoeder en ik moede(r)loos.
Dat is zot 245 dagen en 5880 uren dat ik jouw stem niet meer hoor.

Afgelopen zaterdag was het moederdag. De échte. De jongens waren het vergeten. Het maakte me heel erg verdrietig. Zij hebben het vreemde idee dat ik Moederdag en mijn verjaardag eigenlijk niet zo belangrijk vind. Dat is mijn eigen schuld. Dat komt omdat ik er nooit een probleem van maak als het vergeten wordt. Ik bedek de lauwe excuses voor het vergeten kopen van een cadeau met de mantel der moederliefde.

Maar deze keer was ik echt verdrietig. Het was mijn eerste moederdag zonder jou. Het maakte me dubbel zo triest. Geen bloemen voor jou en geen bloemen voor mij. Ik zei echter niets. Weeral niet. Om me te troosten besliste ik dan maar dat het Voormoederdag was. Wat het eigenlijk ook is want oorspronkelijk is deze uit Amerika overgewaaide traditie een dag waarop alle overleden moeders worden herdacht.

Ik dacht de hele dag aan jou. Ik probeerde herinneringen boven te halen die me blij zouden maken. Dat lukte niet. Ik bekeek foto’s. Dat was tranen wegslikken. Ik was zo moedig, of zo stom, om een filmpje af te spelen waarop jij danst samen met Sien. Heel slecht plan.
Want het was zot 245 dagen en 5880 uren geleden dat ik jouw stem nog had gehoord. Ik zakte weg.

Daar lag ik. Opnieuw op diezelfde vloer waar ik 34 weken geleden tegen mezelf zei dat ik moest ademen. (Waar ik twee weken geleden met het potje vitamines vocht). Dat ik dit kon. Leven zonder jou. Dat miljarden dochters het voor mij ook al hadden gedaan. Dat ik niet alleen was. Dat mijn zus ook haar mama verloren was en zij is jonger dan ik dus dat is dan erger. Dat ik moest blijven ademen. Blijven ademen, godverdomme.

Maar ik zakte weg. Ik voelde het. Mijn verdriet komt in vlagen en ik voelde dat dit een storm was. Bliksemschichten naar die donkere plek in mezelf. Ondertussen deed ik mijn ding met de glimlach op de lippen. Ik herkende het patroon. Ik herkende ook de eetbuien die ermee gepaard gaan. Want zonder suiker en vet kan ik niet plastiek glimlachen naar de buitenwereld. Kan ik niet, niets zeggen.

Ik weet dat ik op den duur zal kunnen leven zonder jou. Maar het is alsof alle vergeten verdriet is vrijgekomen. Alle diep verborgen gevoelens die ik nooit heb uitgesproken. Alle geheime gevoelens, beter gekend als frustraties. De vergeten Moederdag. Het bedrog in een relatie. Het verliezen van een baby'tje. Die ene werkplek waar ik werd gepest. De schaamte rond de burn-out daarna. Het verdriet rond de jeugdliefde die veel te jong overleed. Het verhuizen van de Kempen naar Antwerpen tijdens de pubertijd. Het verlangen naar bergen, dennenbomen en sneeuw.

Het ligt allemaal open. Het zit in de speklaag die ik als een fort rond mezelf heb gebouwd. Er kan niets in maar er kan ook niets uit. Maar de bliksemschichten van de storm in mijn hart verlichten alles wat ik verborgen wil houden. Het is een zondvloed want tijdens zo’n donkere dagen lijkt het wel alsof alles tegelijkertijd mijn aandacht opeist. Alle verstopte verdriet en alle rauwe pijn.

Dus lig ik op de grond. We gaan naar huis. Morgen pakken we in. Overmorgen zijn we thuis. Ik moet alleen zijn. In mijn atelier. Instorten. Rechtkrabbelen. Creëren. Woest schilderen. Verwilderd woorden typen. Gejaagd alles op papier zetten. Met inkt en verf. Met pen en potlood. Ik moet de scheuren in mijn muur herstellen. Verhalen inspreken. Teksten uit mijn strot naar boven duwen. Ik moet zingen. Naar de voormoeders. Krijsen. Hees en hol mijn woorden uitspuwen.

Maar voorlopig lig ik op de grond mét plastieken glimlach.
Het stormt onder een stralende hemel.

Liefs,
Katrien

Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 34.

Het is raar om geen foto’s door te sturen. Om geen groenten geoogst te zien. Zo zie je maar hoe vanzelfsprekend de zomers waren. Wat ik het meeste mis zijn niet de grote dingen. Het zijn de kleine dingetjes. De foto’s. De telefoontjes. Jouw stem. De manier waarop je een appel schilt en mij automatisch ook partjes geeft - net zoals toen ik klein was -. De vuile klompen aan de achterdeur. De strohoed. Jij die de witte was ophangt in de zon want dan bleekt die zo schoon in het zonlicht. Het draaien met je ring die steeds losser kwam zitten naarmate je zieker werd. Het beetje koffie dat altijd achterbleef in je koffietas en ook in de mijne. 

Over Brieven aan mijn mama.

Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

Brief week 34

Dag Mams,

Het is hier heerlijk in Frankrijk. Veel te warm. Ik had gehoopt te kunnen doorwerken aan de opzet van de online Academy maar zelfs om 5u ’s morgens is het nog altijd 25 graden. Het enige dat helpt is de voor- en achterdeur openzetten en hopen dat er een beetje wind vanuit het dal de heuvel opwaait. Voorlopig is het een truc die werkt.

De jongens zijn gaan kajakken. Eerst het kanaal op en dan stroomafwaarts via de rivier terug naar huis. Ramazan heeft het nog nooit gedaan dus die zat met een bang hartje in de kajak. Luiz deed net alsof hij een ervaren zeereiziger was en Edward gaf veel te veel uitleg. Niks nieuws dus. Mijn advies om er gewoon in te stappen werkte veel beter. Kano of kajak. Het principe is redelijk hetzelfde. Met wat technische uitleg over het peddelen en evenwicht houden, waren ze op weg. Ik steeg in achting bij de twee puberjongens. Want deze dame van 46 en evenveel kilo’s teveel was blijkbaar toch meer dan mama of chips- en colaleverancier. Er zat als het ware een avonturier in haar.

Dit is de vakantieweek waarin ik je ongelofelijk hard mis. Het is de eerste vakantie zonder jou. Zonder dat er regelmatig foto’s heen en weer gaan met groenten van jouw kant en reisfoto’s van mijn kant. Je zou ze moeten zien. De twee jongens. Die hebben de vakantie van hun leven. Veertien en vijftien en hun dagen zijn gevuld met zwemmen in de rivier, zwemmen in het kanaal, film kijken op het heetst van de dag en fietsen naar de lokale camping voor wat couleur locale, zijnde cola’s van 33cl en zoute chips bij hun sandwich.

Het is raar om geen foto’s door te sturen. Om geen groenten geoogst te zien. Zo zie je maar hoe vanzelfsprekend de zomers waren. Wat ik het meeste mis zijn niet de grote dingen. Het zijn de kleine dingetjes. De foto’s. De telefoontjes. Jouw stem. De manier waarop je een appel schilt en mij automatisch ook partjes geeft - net zoals toen ik klein was -. De vuile klompen aan de achterdeur. De strohoed. Jij die de witte was ophangt in de zon want dan bleekt die zo schoon in het zonlicht. Het draaien met je ring die steeds losser kwam zitten naarmate je zieker werd. Het beetje koffie dat altijd achterbleef in je koffietas.

Dit is de vakantieweek waarin ik je het heel hard mis. Waarin het rouwen even traag gaat als het voorbijglijden van de dagen. Alsof het verdriet wordt uitgerekt. Alsof het gemis verlengd wordt naarmate de klok trager tikt. Traag, trager, traagst.

Liefs, Katrien

Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 33.

"Misschien heeft de tijd hier voor mij vijf dagen stil gestaan", fluisterde ze. "Dat is dan vijf dagen gewonnen.", zei ik terug. Deze week is er eentje van terugblikken naar één van de fijnere weken in het ziekteproces van mijn mama. Vijf dagen samen vakantie in Frankrijk waar we als visjes in het water genoten van het weer, de omgeving en het eten.

__________
Over Brieven aan mijn mama. Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________
Brief week 23.

Mammie,

Ik hoop dat ik deze keer de brief gepost krijg want elke keer als ik op publiceren klik, verdwijnt hij ergens in Notitiesland op Facebook.

Ik ben in Pousseaux. Ik lig op de grond op exact dezelfde plek als 32 weken geleden. Toen lag ik doorheen de pijn en het verdriet te ademen want jij was nog maar net dood. Nu probeer ik uit alle macht een potje vitamines op te rapen dat onder het bed is gerold maar het glipt altijd uit mijn handen. Edward ligt deze keer niet te slapen. Hij krijgt wel de slappe lach bij het aanschouwen van mijn verwoede pogingen. Dat hij op zijn buik op bed ligt en ondersteboven kijkend aanwijzingen geeft, helpt ook niet. Integendeel, het zorgt alleen maar voor meer gelach en uiteindelijk geef ik het op. Morgen een nieuwe poging. Zelfde plek, andere emotie.

Nochtans leven er overal in dit huis herinneringen aan jou. Je wilde zo graag de plek zien waar Luiz vol van is en de plek waarvan Edward en ik op dat moment nog dachten ze te kopen. Tussen haakjes, het is een van de broers die het huis overnam van de ouders. Je wilde ook deel uitmaken van ons leven in Frankrijk. Ervaren wat het is om ergens te zijn waar de tijd is blijven stilstaan. “Misschien heeft de tijd hier voor mij ook vijf dagen stilgestaan”, fluisterde je bij je vertrek. “Dat is dan vijf dagen gewonnen”, zei ik terug.

Eigenlijk was je te ziek. Je herstelde maar moeizaam van je chemokuren en plande korte trips zoals deze tussen twee beurten in. Een dag chemo, een week ziek, een week iets beter. Ik zorgde voor je en kookte gezond en verteerbaar eten. Jij hield je sterk en stond erop om elke dag een uitstap te maken. “Laat me de streek maar zien”, zei je tegen Edward. Je genoot van elke seconde. Soms vergat je zelfs dat je ziek was.

We dronken liters wijn want dat was het enige dat geen metaalachtige nasmaak naliet in je mond. Ik dronk dapper mee hoewel ik eigenlijk geen alcohol drink. Of toch heel weinig. We visten zelf onze forel. We schoten nog net geen hert (inside joke, sorry mensen) maar we zagen ze wel vrolijk rondhuppelen aan de rand van de wei bij het avondschemer. De buizerd cirkelde boven het dak van het huis, aangevallen door een familie kraaien. Rudy ging op zoek naar de geheime gang die het kasteel met de abdij verbindt.

Er hangen veel herinneringen aan jou in deze streek want het waren vijf intense dagen. Dagen zonder zorgen en veel gesprekken. Je was opeens weer Franser. Na een dag of twee gleed je in je Frans erfgoed en soms begon je ook tegen mij in je moedertaal. De taal die wij nooit leerden want je had slechte herinneringen aan hoe jij als Franssprekend kind opeens in een Nederlandstalige school terecht kwam. Hoe eenzaam je die eerste maanden was omdat niemand je begreep. Dat wilde je ons besparen en ik heb het je heel lang verweten dat ik niet tweetalig werd opgevoed.

Het zijn geen herinneringen die bezwaren. Ik voel me eerder verlicht. Nochtans is de zomer het moeilijkste moment in mijn rouwen. Jij was een zomerkind. Geboren op 21 juni. Midzomer wanneer de dag het langst is. De zomer doet me denken aan jouw moestuin. Aan samen oogsten en tomatenpuree maken met het teveel aan tomaten. Ook dit jaar zijn er weer rode bieten geplant. Speciaal voor mij. Hoewel, ik zou eens moeten vragen of Ellen dat ook eet. Dat weet ik niet.

Tegelijkertijd houd ik, het winterkind, voor het eerst in mijn leven van de zomer. Ik, geboren in het putje winter. Terwijl de winter het hevigst is. Ik, met mijn verlangen naar vriestemperaturen. Die pas een jas aandoet als het onder de 5 graden gaat. Die het gelukkigst is met donkere dagen en lange nachten. Met dat speciale winterlicht wanneer de zon een dag hevig schijnt. Die het liefst winterkleren aandoet. Laagje na laagje, wollen truien, dikke sokken. Ik houd voor het eerst in mijn leven van de zomer. Want de zon verwarmt de koude in mijn hart. Ik voel me verlicht.

Liefs, Katrien

__________
Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later? Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Over Brieven aan mijn mama.
Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________

Geen brief deze week. Opnieuw is het een tussenweek en dat vind ik drie jaar later wel spijtig. Waarom? Dat leg ik kort uit in deze podcast. 

__________

Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later? Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]