قهرمانانِ  وطن، رفتند
و با رفتن‌شان جای خالی‌ای ساختند که هیچ کلمه‌ای پرش نمی‌کند.
با زندگی‌های نیمه‌تمام، با رویاهایی که در جایی از تاریخ متوقف شد.
دردِ نبودن‌شان  در این خاک راه می‌رود، در صداها، در سکوت‌ها، در شب‌هایی که سنگین‌تر از همیشه‌اند.
اما وطن، با همه‌ی زخم‌هایش، هنوز نفس می‌کشد و شاید همین نفس،
ادامه‌ی راه آن‌هاست.
قهرمانان نمی‌میرند وقتی انتخابِ آن‌ها در ما به ایستادگی تبدیل می‌شود. وقتی یادشان ما را مهربان‌تر، مسئول‌تر، و بیدارتر می‌کند.
آن‌ها رفتند، اما امید جا ماند در هر قدمی که عقب نمی‌نشیند، در هر نوری که خاموش نمی‌شود.
و تا زمانی که این خاک امید را حفظ می‌کند، قهرمانان هنوز در آن زنده‌اند.🕊️🌱
آی‌سودا