“โอ้ ยะรู​ซา​เลมเอ๋ย, ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ลืม​ท่าน, ก็​ขอ​ให้​มือขวา​ของ​ข้าพ​เจ้า​ลืม​ฝีมือ​เพลง​เสีย.

ถ้า​ข้าพ​เจ้า​ไม่​ระลึก​ถึง​ท่าน, หรือ​ถ้า​ไม่​นิยม​กรุง​ยะ​รู​ซา​เล​มอ​ย่าง​สูงสุด (ไม่ได้ตั้งกรุงนี้เหนือความสุขสูงสุด), ก็​ขอ​ให้​ลิ้น​ของ​ข้าพ​เจ้า​ติด​อยู่​กับ​เพดานปาก​เสีย​เถิด.”

“ข้า​แต่​พระ​ยะ​โฮ​วา, ขอ​ทรง​แก้แค้น​ชนชาติ​อะ​โดม, ขอ​ทรง​ระลึก​ถึง​วัน​ยากลำบาก​แห่ง​กรุง​ยะ​รู​ซา​เลม; วัน​เมื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​ได้​กล่าว​ว่า​จง​พัง​เสียๆ, จง​พัง​เสีย​กะ​ทั่ง​ราก​กำแพง​ด้วย.”

‭‭บทเพลง​สรรเสริญ‬ ‭137‬:‭5‬-‭7 ‭TH1940‬‬