หากทำตัวให้เล็กลงได้บ้าง โดยรู้สึกว่าแท้จริงตัวเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง ที่มีความเกิด ความแก่ ความเจ็บ และความตายเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ไม่ยึดมั่นถือมั่นในองค์ประกอบชีวิตคือเกียรติยศชื่อเสียงและสมบัติภายนอกมากจนเกินไป รู้จักปล่อยวางเสียบ้าง รู้จักพอเสียบ้าง ความรู้สึกเช่นนี้จะมองเห็นตัวเองไม่ดีไม่วิเศษไปกว่าคนอื่น ทั้งจะสามารถลดความเห็นแก่ตัว ความเห็นแก่ได้ ความเอาแต่ใจตัวเองลงได้โดยลำดับ จะทำให้ช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่นได้ ทำงานร่วมกับคนอื่นได้ สามารถวางตัวได้เหมาะสมในทุกโอกาสในทุกสังคมเพราะไม่มีอะไรมาขวางกั้น

จากบทเทศนา ธัมมจริยากถา ๑๔ สิงหาคม ๒๕๒๗

รวบรวมจากหนังสือ บทธรรมนำชีวิต โดย พระมหาโพธิวงศาจารย์ ทองดี สุรเตโช ผู้อ่าน nhws ,ผู้อ่าน J Puu 🦀 , Pimjai

from บทธรรมนำชีวิต https://apple.co/2W4UhgY ; https://spoti.fi/3cPWIKo