Cahit Zarifoğlu, bu şiirinde sevginin hep o parıltılı, hep o enerjik yüzünden bahsetmez. Aksine, sevmenin de bir insanlık hali olduğunu, tıpkı yürümek, çalışmak veya beklemek gibi kalbi yoran bir tarafı olduğunu hatırlatır. "Sevmek de yorulur," dediğinde, o kutsal duygunun bittiğini değil, artık dinlenmeye, sükûnete ve belki de anılmaya ihtiyaç duyduğunu fısıldar.