Can Yücel bu şiirinde, değişimi bir "başkalaşma" olarak değil, hayatın doğal ritmine uyum sağlama süreci olarak ele alır. Şair, değiştiğini söylerken aslında insan olmanın en yalın halini tarif eder: Herkes kadar kirlenmiş, her şey kadar yorulmuş ve en önemlisi, "sen" kadar eksilmiştir.