"Doğa, olduğu gibidir; yargılamaz, kıyaslamaz. Bir gül, yanındaki papatya sarı açtı diye ona küsmez. İnsanoğlu ise kendi kalıplarını başkasına giydirme telaşında kaybolur. Bu bölümde, Bukowski’nin o sarsıcı dizesinden yola çıkarak; kendimiz olma cesaretini ve başkalarının 'renklerine' duyduğumuz o yersiz tahammülsüzlüğe kulak veriyoruz.